Ημερομηνία Δημοσίευσης: 14/04/2026
Του Αθανάσιου Ιορδανίδη
Η “Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης” στη Θεσσαλονίκη αποτελεί διαχρονικά έναν θεσμό που αναδεικνύει τις πιο φρέσκες και ανήσυχες φωνές της εγχώριας σκηνής. Φέτος, από τις 20 έως τις 22 Απριλίου 2026, το Θέατρο Τεχνών φιλοξενεί την παράσταση “Thy Eternal Summer”, σε σκηνοθεσία Μίλτου Τσιάντου.
Με τίτλο δανεισμένο από το 18ο Σονέτο του Σαίξπηρ, η παράσταση μοιάζει να υπόσχεται μια βουτιά στην έννοια της φθαρτότητας, της μνήμης και της απαθανατισμένης ομορφιάς.
Συναντήσαμε τον σκηνοθέτη Μίλτο Τσιάντο για να ξεκλειδώσουμε τον κόσμο της παράστασης “Thy Eternal Summer” και να ανακαλύψουμε τι είναι αυτό που διατηρεί το δικό μας “αιώνιο καλοκαίρι” ζωντανό σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις.
Ο τίτλος “Thy Eternal Summer” παραπέμπει άμεσα στον Σαίξπηρ και τη νίκη της τέχνης πάνω στον χρόνο. Πώς συνδέεται αυτός ο ποιητικός πυρήνας με το κείμενο και τη δράση της δικής σας παράστασης;
Ο τίτλος της παράστασης είναι παρμένος αυτούσιος από έναν στίχο του Σαίξπηρ, που λέει περίπου αυτό: Απ’ τη μορφή σου δεν θα χαθεί ποτέ το αιώνιο καλοκαίρι, ούτε κι ο ίδιος ο θάνατος μπορεί να την σπιλώσει, γιατί εγώ (ο ποιητής) θα απαθανατίσω τη μορφή σου μέσα στους στίχους μου, για να τη βλέπουν καθαρά οι άνθρωποι ανά τους αιώνες. Οι στίχοι αυτοί είναι βασισμένοι στη διαχρονική ψευδαίσθηση που έχουμε οι άνθρωποι ότι μπορούμε με κάποιον τρόπο να νικήσουμε το θάνατο και να κατακτήσουμε την πολυπόθητη αθανασία. Αυτή η – αναγκαία πάντως – ψευδαίσθηση διακατέχει τον ποιητή-ήρωα της παράστασής μας, ο οποίος παλεύει με κάποιον τρόπο να έρθει κοντά στην αγαπημένη του, η οποία δεν βρίσκεται πια κοντά του.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε το συγκεκριμένο έργο ή θέμα για τη φετινή διοργάνωση της Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής;
Οι ερμηνευτές με τους οποίους συνεργάζομαι, ο Θοδωρής Παπαδημητρίου και η Βασιλεία Κενάνογλου, που μαζί συναποτελούν το καλλιτεχνικό σχήμα των “SexPeer”, είχαν την ιδέα να φτιάξουμε μια μουσική παράσταση βασισμένη στα σονέτα του Σαίξπηρ, μελοποιημένα από τον Θοδωρή Παπαδημητρίου. Επειδή όμως είχαμε την επιθυμία το όλο εγχείρημα να συνδεθεί κάπως με στοιχεία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, βρήκαμε κάποιες ποιητικές αναλογίες στον λόγο του Κώστα Καρυωτάκη και αφεθήκαμε στη νέα δραματουργία που μας προέκυψε, μέσα από αυτήν την ιδιαίτερη συνομιλία δύο πολύ διαφορετικών σε ύφος και σε χρονικότητα ποιητών. Οι δύο τους όμως δεν είναι και τόσο ανόμοιοι: «Τι έρωτας, τι θάνατος, δεν έχεις να διαλέξεις!», που λέει κι ένα παλιό, παλιό τραγούδι. Κι αν ο ένας απ’ τους δυο σας φαίνεται ότι μιλάει για θάνατο, ο άλλος για έρωτα, πρόκειται για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Το Θέατρο Τεχνών έχει μια ιδιαίτερη εγγύτητα με το κοινό. Πώς αξιοποιήσατε τη γεωμετρία και την ατμόσφαιρα του χώρου για να στήσετε το δικό σας “καλοκαίρι”;
Το Θέατρο Τεχνών είναι ένα σύγχρονο θέατρο που προσφέρει ποικίλες τεχνικές και φωτιστικές δυνατότητες στον σκηνοθέτη. Εμείς φτιάξαμε μια παράσταση που να μπορεί να προσαρμοστεί σε διάφορους χώρους, θεατρικούς και μη. Ωστόσο, η επερχόμενη παρουσίαση της παράστασής μας στο Θέατρο Τεχνών μας προσφέρει την ευκαιρία, αξιοποιώντας τις δυνατότητες του θεάτρου, να ενισχύσουμε κάποιες ατμοσφαιρικές στιγμές της παράστασης καθώς και να πετύχουμε ένα άρτιο ηχητικό αποτέλεσμα, μια και πρόκειται για μία μουσική παράσταση. Το γεγονός ότι η σκηνή του θεάτρου είναι κάπως υπερυψωμένη, φέρνει τους θεατές σε χαμηλότερο επίπεδο και σε μια απόσταση από τη δράση, επιτρέποντάς τους να βλέπουν τα δρώμενα πλαισιωμένα σε ένα μεγάλο κάδρο. Η σκηνή του θεάτρου μοιάζει στα μάτια μου σαν ένα μεγάλο κάδρο, μέσα στο οποίο εμείς φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε ζωντανές ποιητικές εικόνες. Σημαντική σε αυτήν την προσπάθεια είναι η συμβολή των σκηνικών και κοστουμιών, που έχει επιμεληθεί η Μίνα Πλουμή.
Ποια είναι τα βασικά αισθητικά στοιχεία (φωτισμοί, σκηνικά, κίνηση) που χρησιμοποιείτε για να αποδώσετε την αντίθεση ανάμεσα στο φευγαλέο και το αιώνιο;
Σαν καλός ταχυδακτυλουργός δεν θέλω να σας αποκαλύψω εκ προοιμίου πώς γίνεται το μαγικό επί σκηνής. Όπως όμως σωστά εντοπίσατε, η παράσταση κινείται διαρκώς ανάμεσα στο φευγαλέο και το αιώνιο, ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση. Για να επιτευχθεί αυτή η αντίθεση, αυτή η αντιπαράθεση των δύο κόσμων, έχει γίνει πολλή μελέτη στους φωτισμούς και τις σκιάσεις που αυτοί δημιουργούν. Ακόμη, σημαντικό ρόλο, διαδραματίζει η χρήση της μάσκας (κατασκευή της Αννέτας Ιμπρισίμη), η οποία υποστηρίζεται από την ανάλογη κινησιολογική λειτουργία της ηθοποιού.
Πώς λειτούργησε η δημιουργική διαδικασία με την ομάδα των ηθοποιών και των συντελεστών; Υπήρξαν στοιχεία που προέκυψαν μέσα από αυτοσχεδιασμούς κατά τις πρόβες;
Η σύμπραξη με τους ηθοποιούς αλλά και με όλους τους συντελεστές αυτής της παράστασης ξεκίνησε από το μηδέν. Δεν υπήρχε εδώ κάποιο δοσμένο, έτοιμο θεατρικό κείμενο, παρά μόνο μια ιδέα και μια αισθητική προσέγγιση άγουρη μέσα στο μυαλό μας. Σιγά-σιγά, μέσα από τη διαδικασία της πρόβας, της δοκιμής και της επανάληψης άρχισε να συντίθεται ένα πρώτο υλικό, το οποίο επεξεργαστήκαμε, και άρχισε λίγο-λίγο να μας δείχνει από μόνο του πού μπορεί να μας πάει και ποια μπορεί να είναι και η τελική του μορφή. Ήταν μια διαδικασία διερεύνησης, συνεργασίας και αλληλοκατανόησης.
Η “Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης” είναι ένας θεσμός – ορόσημο. Πόσο σημαντικό είναι για έναν δημιουργό να παρουσιάζει το έργο του σε ένα πλαίσιο που στηρίζει την τοπική καλλιτεχνική παραγωγή;
Είναι αλήθεια ότι είμαστε πολύ χαρούμενοι για τη συμμετοχή μας στο φεστιβάλ και το θεωρούμε μεγάλη μας τιμή που η πρότασή μας επελέγη να παρουσιαστεί στο πλαίσιο των «Παράλληλων Δράσεων» της Ανοιχτής Σκηνής. Για εμένα αλλά και για το σχήμα των “SexPeer” είναι η πρώτη φορά που συμμετέχουμε στο φεστιβάλ και είναι και η πρώτη φορά που το έργο αυτό που δημιουργήσαμε, εμείς οι τρεις Θεσσαλονικείς, θα παρουσιαστεί για το ευρύ κοινό στη Θεσσαλονίκη, μέσα στο πλαίσιο ενός θεσμού που έχει το δικό του κοινό και τη δική του προβολή. Καταλαβαίνουμε όλοι πόσο ουσιαστικά σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη, ειδικά όταν βρίσκεται στο ξεκίνημά του, να του δίνεται ένα βήμα για να προτείνει και να παρουσιάσει ελεύθερος τη δική του ματιά.
Σε μια εποχή που όλα κινούνται με καταιγιστικούς ρυθμούς, τι ελπίζετε να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Η παράστασή μας αφορμάται από τον ποιητικό λόγο, σε πολλά σημεία οι ερμηνευτές καλούνται να εκφραστούν με λόγια εκφράσεις που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν τολμά να μεταχειριστεί. Ποιος θα διανοούνταν σήμερα να πλησιάσει τον/την αγαπημένη του και να της πει «Αν σε σκεφτώ ξάφνου η ζωή σαν να ‘ναι πάλι φίλη, και σαν κορυδαλλός που ευθύς πετά μόλις χαράξει, ψάλλει ύμνους μακριά απ’ τη γη στην επουράνια πύλη»;
Δυσκολευόμαστε να περιγράψουμε αυτά που νιώθουμε, και πολύ περισσότερο να πιστέψουμε στην ομορφιά που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο και ψάχνει τρόπο να φανερωθεί. Η χυδαιότητα, η βία και η ευκολία του γρήγορου κέρδους έχουν τον πρώτο λόγο στις απανταχού οθόνες που μας βομβαρδίζουν. Ως και στους χώρους λατρείας εισβάλλει αυτός ο σύγχρονος οδοστρωτήρας. Η ιεροτελεστία, γενεσιουργό στοιχείο του θεάτρου, δεν είναι πλέον στα ζητούμενα των σκηνοθετών. Εμείς ευελπιστούμε να κάνουμε το κοινό συμμέτοχο σε μια ιεροτελεστία, σε μια θεατρική εμπειρία λυτρωτική.
Μετά το τριήμερο των παραστάσεων, ποιο είναι το επόμενο βήμα για το “Thy Eternal Summer”; Υπάρχουν σχέδια για περαιτέρω ταξίδια της παράστασης;
Όπως ανέφερα παραπάνω, η παράσταση έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί με μικρές προσαρμογές να παρουσιαστεί σε χώρους εναλλακτικούς και να μπορεί εύκολα να ταξιδέψει, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Το “Thy Eternal Summer” έχει ήδη παρουσιαστεί τον Νοέμβριο του 2025 στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Ναϊρόμπι της Κένυας και έχει γίνει δεκτό να παρουσιαστεί τον Μάιο του 2026 στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου στην Κόρδοβα της Αργεντινής. Είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με φορείς, θέατρα, πολιτιστικούς χώρους που θα ήθελαν να υποδεχτούν την παράστασή μας, και προσδοκούμε ότι στο μέλλον θα υπάρξουν και άλλες συνεργασίες.
