Ανδρέας Καρακότας

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 03/06/2026

Σ αυτήν την πόλη: “Ένα αφιέρωμα μνήμης και συγκίνησης”

“Ο Κουγιουμτζής είναι, ίσως, ο ισχυρότερος και τελευταίος κρίκος των αξεπέραστων λαϊκών τραγουδοποιών.

Σε αυτήν την πόλη που πάντα γεννούσε και στήριζε μεγάλους δημιουργούς, ο Ανδρέας Καρακότας επιστρέφει στο Θέατρο Κήπου στις 3 Ιουνίου για μια ξεχωριστή βραδιά – αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή.

Ένας εκ των πιο αυθεντικών και βαθιά συνδεδεμένων ερμηνευτών με το έργο του μεγάλου Θεσσαλονικιού συνθέτη ή αλλιώς μια φωνή που κουβαλά μαζί της τη μνήμη, την τεχνική, την ψυχή αλλά και μια βιωματική σχέση δεκαετιών με αυτό το ρεπερτόριο.

Στην αφιερωματική βραδιά, ο αξιόλογος καλλιτέχνης θα ξαναζωντανέψει τα τραγούδια του εμβληματικού δημιουργού με τη γεμάτη συναίσθημα ερμηνεία του σε μια σπουδαία σύμπραξη με τη Βικτώρια Ίκαρη και τη συμμετοχή της Ορχήστρας Σταύρου Κουγιουμτζή με ενορχήστρωση του Κώστα Ματσίγκου σε μια βραδιά έντονης μνήμης, νοσταλγίας και αυθεντικής μουσικής συγκίνησης.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτήν τη συναυλία – αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή με τίτλο “Σ’ αυτήν την πόλη – Τα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή”;

Η πόλη μας η Θεσσαλονίκη, έχει πολύ σημαντική ιστορία και πολιτισμό και είναι η μήτρα που γέννησε πολύ σπουδαίους μουσικούς, ποιητές, ανθρώπους του πολιτισμού, των Τεχνών και της επιστήμης. Ο Σταύρος Κουγιουμτζής είναι ένας από αυτούς. Είχα την τύχη και την τιμή να τον έχω δάσκαλο. Τα τραγούδια του δημιουργήθηκαν από έναν ευφυή και μεγάλο μουσικό, σπάνιο άνθρωπο, μορφωμένο και καλλιεργημένο, με ήθος, σεμνότητα και ευαισθησία. Ο Κουγιουμτζής έγραφε για να εκφράσει την αλήθεια του, τα συναισθήματα του και τις ανησυχίες του, ορμώμενος πάντα μέσα από τη βαθιά αγάπη που είχε για τον συνάνθρωπό του. Με τα τραγούδια του μεγάλωσα, τα σπούδασα δίπλα του και είναι βασική επιλογή μου όταν στήνουμε προγράμματα. Τον τιμώ, τον αγαπώ και νιώθω καλύτερος κάθε φορά που τον τραγουδώ.

Ο τίτλος της παράστασης είναι τίτλος τραγουδιού του ο οποίος μας ταιριάζει πολύ. Αγαπούμε βαθιά την πόλη μας, την νοιαζόμαστε και την υποστηρίζουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κουγιουμτζής επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη στο απόγειο της καριέρας του.

Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε το πρόγραμμα της ξεχωριστής αυτής συναυλίας; Αναμένονται κάποιες εκπλήξεις, όπως διασκευές των τραγουδιών, νέα τραγούδια που δεν έχετε ξαναπαρουσιάσει;

Δεν είναι μόνο ότι μεγαλώσαμε με αυτά τα τραγούδια και έχουμε δεθεί μαζί τους. Είναι από αυτά τα οποία έχουμε μεγάλη ανάγκη στην εποχή μας γιατί είναι φτιαγμένα από σπάνια “υλικά”. Σήμερα κυριαρχούν στους μεγαλύτερους χώρους και στα μέσα επικοινωνίας τραγούδια που είναι εμπορικά κατασκευάσματα, με μόνο στόχο το κέρδος και το χρήμα, άνευ όρων. Αυτό που πρέπει να διαθέτεις για να ακολουθήσεις μια τέτοια πορεία είναι να έχεις θράσος και να είσαι έτοιμος να προσφέρεις τα πάντα. Δεν ισχύουν πλέον αξίες και αρχές, το ήθος, η σεμνότητα, ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια και η άμιλλα. Και είναι θεωρώ αυτό μια από τις βασικές αιτίες που μας αποχαιρέτησε ο Σταύρος νωρίς, μιας και ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ευαίσθητος που δεν άντεχε να το βλέπει αυτό, γιατί ανατράφηκε αλλιώς. Και δεν είναι ο μόνος.

Το ξεχωριστό της παράστασης είναι ότι ξανασυστήνεται η λαϊκή ορχήστρα του Σταύρου Κουγιουμτζή. Οι εξαιρετικοί αυτοί μουσικοί γνωρίζουν όσο ελάχιστοι το έργο του και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται αυτά το τόσο αγαπημένα τραγούδια είναι πραγματικά μοναδικός. Είναι σαν να μας διευθύνει ο ίδιος ο Σταύρος Κουγιουμτζής.

Τι σημαίνει γι’ εσάς ως καλλιτέχνη το έργο του αείμνηστου Θεσσαλονικιού συνθέτη και γιατί επιλέξατε να το ξαναπαρουσιάσετε τώρα;

Ο Κουγιουμτζής είναι ίσως ο ισχυρότερος και τελευταίος κρίκος των αξεπέραστων λαϊκών τραγουδοποιών. Η μικρή αλλά και συμπαγής φόρμα των λαϊκών τραγουδιών του τα κάνει ιδιαίτερα προσιτά από τον κόσμο αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι στίχοι των τραγουδιών δεν είχαν μόνο την ποιητική διάθεση του τραγουδοποιού, αλλά και μερικές από τις καλύτερες στιγμές μεγάλων ποιητών και στιχουργών όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μιχάλης Μπουρμπούλης, ο Γιώργος Θέμελης, ο Άκος Δασκαλόπουλος, η Σώτια Τσώτου, ο Λάκης Τεάζης. Τα τραγούδια αυτά μας αποκαλύπτουν, φωτίζουν τον ιδιαίτερο εαυτό μας που είναι κρυμμένος και τρομαγμένος και λαχταρά να αναδυθεί.

Ποια η πιο δυνατή ανάμνηση σας από εκείνον με τον οποίο συνεργαστήκατε επί μακρόν στην καλλιτεχνική σας διαδρομή;

Όλες οι συναυλίες με αυτόν να διευθύνει ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για μένα. Ξεχωρίζω περισσότερο τις στιγμές που έζησα κοντά του όταν μου έκανε τη μεγάλη τιμή να δουλέψει πάνω στη φωνή μου το κορυφαίο έργο του “Ύμνοι Αγγέλων σε Ρυθμούς Ανθρώπων” και έζησα έτσι τη στιγμή της δημιουργίας του. Μάλιστα ένα από τα τραγούδια αυτά το παρουσιάσαμε η δυο μας με αυτόν στο πιάνο για πρώτη φορά, πριν την έκδοση του δίσκου και την κυκλοφορία του.

Ποια η χημεία σας ως καλλιτέχνες με τη Βιολέτα Ίκαρη, με την οποία θα συμπράξετε επί σκηνής στη συναυλία της 3ης Ιουνίου στο θέατρο Κήπου;

Με την Βιολέτα συναντηθήκαμε σε μια παράσταση για τον Σταύρο που οργάνωσε και επιμελήθηκε ο Γιώργος Νταλάρας. Η Βιολέτα είναι ιδανική επιλογή για την παράσταση. Είναι μια ερμηνεύτρια, με ιδιαίτερο, ζεστό ηχόχρωμα και δύναμη στο τραγούδι της. Αγαπά και υπηρετεί το τραγούδι με σοβαρότητα, συνέπεια και ήθος. Θεωρώ ότι αυτά είναι τα υλικά που συνθέτουν έναν άξιο εργάτη και τραγουδιού.

Πιστεύετε, ότι ο ανοιχτός χώρος του θεάτρου Κήπου θα ταιριάξει στην λυρική μουσική αισθητική του αείμνηστου συνθέτη;

Ναι, πιστεύω ότι το “Θέατρο Κήπου” είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να επιλεγεί σαν χώρος για την συγκεκριμένη παρουσίαση, ταιριάζει απόλυτα στα τραγούδια και το λέω γιατί έχω ζήσει τι θα πει να τραγουδά όλο το θέατρο μαζί σου όλα τα τραγούδια της παράστασης. Είναι κάτι μοναδικό και μόνο με τα τραγούδια του Σταύρου το ζω. Ευχαριστώ το Δήμο Θεσσαλονίκης, το δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο πολιτισμού, που μας ενέταξαν στο καλοκαιρινό “Ταξίδι τους στον Πολιτισμό” και ενισχύουν την παρουσία και τη λειτουργία αυτού του ωραίου θεάτρου.

Πόσο διαφέρει η ερμηνευτική σας προσέγγιση στο έργο του Σταύρου Κουγιουμτζή σε σύγκριση με τις παλαιότερες ερμηνείες σας στα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος καθόρισε την καλλιτεχνική σας πορεία;

Θεωρώ τον εαυτό μου έναν λαϊκό τραγουδιστή που είχε τη μεγάλη τύχη να διδαχθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Απόστολο Καλδάρα και τον Σταύρο Κουγιουμτζή. Και οι δύο δημιουργοί που αναφέρεται χρησιμοποίησαν τη λαϊκότητα που φέρω, είχαν όμως τις δικές τους ξεχωριστές απαιτήσεις στην προσέγγιση των δημιουργημάτων τους. Ο Κουγιουμτζής θαύμαζε τον Καλδάρα με τον οποίο είχα συναντηθεί νωρίτερα και του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο με δίδαξε και τραγούδησα τις “Μπαλάντες του Περιθωρίου”. Με το Χατζιδάκι ανακάλυψα ένα άλλο κομμάτι του χαρακτήρα μου και του ερμηνευτικού εαυτού μου που αγνοούσα. Έκτοτε προσπαθώ πάντα να πλησιάζω όσο δυνατόν περισσότερο το ύφος του κάθε τραγουδιού και την ατμόσφαιρα που αποπνέει. Αυτό είναι μια δημιουργική μα και πολύ απαιτητική εργασία που απαιτεί σεβασμό, προσήλωση, επάρκεια τεχνική και πνευματική και καλή προετοιμασία.

Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας με το έντεχνο και λαϊκό τραγούδι από το ξεκίνημα σας το 1966 στη Θεσσαλονίκη μέχρι σήμερα;

Το λαϊκό μας τραγούδι μέσα στο οποίο εντάσσεται και το έντεχνο, είναι προφορική παράδοση και μαθαίνεται εμπειρικά. Η εξέλιξη του πάραυτα επιβάλλει έναν ερμηνευτή συνειδητοποιημένο και καλλιεργημένο, απαιτεί από εμάς επαγρύπνηση και ανανέωση, τεχνική εξέλιξη, μόρφωση και καλλιέργεια. Όπως καταλαβαίνετε το αληθινό τραγούδι μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα μετά τη συναυλία στο θέατρο Κήπου;

Τα επόμενα σχέδια περιλαμβάνουν συναυλίες, και ηχογραφήσεις τραγουδιών νεότερων σημαντικών δημιουργών. Κάτι που είχα χρόνια στο μυαλό μου και θα πραγματοποιηθεί τον Αύγουστο στο θεατράκι της Μικρής Σκηνής στο Πόρτο Βαλίτσα, είναι ότι θα ερμηνεύσω τραγούδια της μεγάλης μου αγαπημένης, της Χαρούλας Αλεξίου. Την παρουσίαση επιμελείται ο Θανάσης Γιώγλου, ο οποίος θα επιλέξει και θα αναγνώσει τα κείμενα που θα ακουστούν. Ιδιαίτερη πρόκληση για μένα, -σε σχέση με άλλες συναυλίες-, αποτελεί ότι θα παρουσιαστεί ένα ολόκληρο πρόγραμμα με τραγούδια της Χαρούλας, ερμηνευμένα για πρώτη φορά από μία ανδρική φωνή.

Πώς θα προσδιορίζατε την έννοια της Μουσικής; Ποια η αποστολή της μουσικής και της τέχνης εκτενέστερα σε μια δυσοίωνη και σκοτεινή εποχή διαρκών εναλλαγών και μεταβολών, όπως σήμερα; Δύνανται, τελικά η τέχνη να λειτουργήσει ως καταφύγιο μνήμης και συγκίνησης σε μια εποχή που το χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε;

Το λαϊκό μας τραγούδι, για το οποίο μπορώ να μιλήσω περιέχει τη γλώσσα, τη μνήμη, τη μουσική μας ιστορία και την ιδιοσυγκρασία μας. Η εργασία με αυτό, για κάποιους, ή η επαφή και η ενασχόληση για κάποιους άλλους, είναι πολύτιμη και ουσιαστική στους καιρούς που διανύουμε. Το τραγούδι είναι το ισχυρότερο πολιτιστικό μέσο και είναι ικανό ανάλογα με τη χρήση του να αποχαυνώσει τον άνθρωπο ή να τον βοηθήσει να αποκαλύψει τον αληθινό του εαυτό και να τον διαμορφώσει. Είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Μη ξεχνάτε πως η αντίσταση του Χατζιδάκι στη διάρκεια της χούντας ήταν ο “Μεγάλος Ερωτικός” μέσω του οποίου προσπαθούσε να ενεργοποιήσει τη μνήμη μας και τις πολιτισμικές καταβολές μας.

Περισσότερες πληροφορίες