Ημερομηνία Δημοσίευσης: 02/02/2026
Του Αθανάσιου Ιορδανίδη
Σταύρος Βαφειάδης: «Με την ομάδα του Βασίλη Τσικάρα μιλάμε με τα μάτια».
Η κωμωδία «Μην πεις όχι μωρό μου» επιστρέφει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς «Σταύρος Κουγιουμτζής» με τον ρυθμό, την ενέργεια και την ακρίβεια μιας καλοκουρδισμένης φάρσας που ξέρει πότε να τρέξει και πότε να αφήσει το γέλιο να σκάσει μόνο του. Με παρεξηγήσεις, ανατροπές και χαρακτήρες που δοκιμάζουν τα όρια της λογικής, η παράσταση βασίζεται στο συλλογικό παιχνίδι των ηθοποιών και στη χαρά της ζωντανής σκηνής. Ένα έργο που θυμίζει γιατί η κωμωδία, όταν δουλεύεται σωστά, παραμένει διαχρονική και απολαυστική. Με αφορμή τις παραστάσεις, ο Σταύρος Βαφειάδης μίλησε στο Thessaloniki City Guide για το έργο και τη συνεργασία της ομάδας.
Επιστρέφετε με το «Μην πεις όχι μωρό μου» ως παλιό μέλος της ομάδας. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η επιστροφή;
Δεν θεωρώ ότι επιστρέφω διότι δεν έφυγα ποτέ. Μετά από μια σύντομη ανάπαυλα, επανήλθα με χαρά.
Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας με την ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και πώς αποτυπώνεται αυτό πάνω στη σκηνή;
Είμαι από τα πρώτα μέλη της θεατρικής ομάδας και έχουν περάσει ήδη 15 χρόνια. Αυτό τα λέει όλα. Το δέσιμο και η μεταξύ μας σχέση αποτυπώνεται στη σκηνή και περνάει νομίζω και στον κόσμο.
Η κωμωδία απαιτεί ακρίβεια και εμπιστοσύνη μεταξύ των ηθοποιών. Πόσο σημαντικό είναι το “δέσιμο” σε ένα τέτοιο έργο;
Το σημαντικότερο. Μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας συνεννοούμαστε πλέον με τα μάτια, χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Ο ρόλος σας σε αυτή την παράσταση τι σας ζητά περισσότερο; Ρυθμό, ένταση ή λεπτές ισορροπίες;
Σίγουρα και τα τρία. Ρυθμός διότι η κωμωδία απαιτεί από μόνη της ρυθμό, ένταση γιατί ο χαρακτήρας είναι ευέξαπτος και «τρελαίνεται» με τα όσα διαδραματίζονται και λεπτές ισορροπίες διότι πρέπει να μην υπερβαίνουμε τα όρια και περνάμε στην υπερβολή.
Το έργο βασίζεται σε μια κλασική φάρσα με παρεξηγήσεις και αποκαλύψεις. Τι πιστεύετε ότι κάνει το κοινό να ταυτίζεται ακόμα με αυτό το είδος;
Γιατί στηρίζεται σε διαχρονικά ανθρώπινα λάθη επικοινωνίας, στα οποία το κοινό αναγνωρίζει τον εαυτό του, και προσφέρει ανακούφιση όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται.
Έχοντας ζήσει διαφορετικές φάσεις της ομάδας, πώς βλέπετε τη σημερινή της δυναμική;
Παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο παρά τις όποιες αντιξοότητες αλλά με κοινό παρονομαστή την αγάπη και τον αλληλοσεβασμό δεν έχει φθαρεί.
Υπάρχει κάποια στιγμή της παράστασης που περιμένετε πάντα με ιδιαίτερη χαρά;
Το χειροκρότημα του κόσμου στο φινάλε, στο οποίο αποτυπώνεται η όλη προσπάθεια κατά τη διάρκεια των προβών και της παράστασης.
Τι είναι αυτό που σας κρατά ενεργό και παρόν στο θέατρο, παρά τις αλλαγές της εποχής;
Η ζωντανή επαφή με τον άνθρωπο και η μοναδικότητα κάθε παράστασης· το θέατρο παραμένει χώρος ουσιαστικού διαλόγου και παρουσίας στο σήμερα αλλά και στο παρελθόν.
Αν έπρεπε να περιγράψετε την παράσταση με μία λέξη σε έναν θεατή που σκέφτεται να έρθει, ποια θα ήταν;
Παράνοια, με την καλή έννοια.
