Στο ημίφως του κόσμου, όπου οι νότες του πιάνου ψιθυρίζουν μυστικά της ζωής, ο Ανδρέας Μπουτσικάκης εμφανίζεται σαν μελωδία που ταξιδεύει στα κύματα της μουσικής και γίνεται η γέφυρα ανάμεσα σε κόσμους και πολιτισμούς.
read more
Daily Archives: 2026-07-21 12:28:44
Προτεινόμενες Εκδηλώσεις
Loading…
Ημερομηνία Δημοσίευσης: 21/07/2026
Της δημοσιογράφου Εύας Μαρά
Τζαζ με ελληνική Ψυχή
Καλοκαίρι με νότες τζαζ
Στο ημίφως του κόσμου, όπου οι νότες του πιάνου ψιθυρίζουν μυστικά της ζωής, ο Ανδρέας Μπουτσικάκης εμφανίζεται σαν μελωδία που ταξιδεύει στα κύματα της μουσικής και γίνεται η γέφυρα ανάμεσα σε κόσμους και πολιτισμούς.
Η καρδιά του υφαίνει αέναα ήχους με το φως των ποιητών μέσα στο χρόνο - από το θεατρικό σανίδι μέχρι τις μεγάλες συναυλίες και τα Μέγαρα Μουσικής.
Δεν παίζει απλώς πιάνο, συνθέτει ψυχές!
Συνεργασίες που μυρίζουν θάλασσα και φως σε μια εποχή που η σιωπή πνίγει την αρμονία, εκείνος συνεχίζει σθεναρά να προσφέρει αυτό που ο ίδιος ονομάζει πληρότητα (ψυχική και επαγγελματική) της μουσικής ως καταφύγιο, ως επανάσταση και ως φως!
Πώς συνομιλούν οι νότες, όταν ο ελληνικός ήχος συναντά την ψυχή της τζαζ; Ποιο ήταν το πρώτο κύμα που σας παρέσυρε στη θάλασσα της μουσικής σας ;
Οι νότες συνομιλούν όταν σταματάς να σκέφτεσαι σε γλώσσες.
Ο ελληνικός ήχος έχει μέσα του το παράπονο και το φως. Η τζαζ έχει την ελευθερία να πει το ίδιο πράγμα με 10 διαφορετικούς τρόπους. Όταν τα βάλεις μαζί, βγαίνει κάτι που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι απλώς αλήθεια.
Το πρώτο κύμα ήταν ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν ! Η 5η και η 9η συμφωνία αντίστοιχα. Η πληρότητα της ενορχήστρωσης. Το απόλυτο παίξιμο της συμφωνικής ορχήστρας και τα χρωματικά κορυφώματα που κατέληγαν σε σκάσιμο πατινιών και μπατέριας (κυμβάλων & γκρανκάσα).
Κι όλα αυτά μαζί με τα στρατιωτικά εμβατήρια που άκουγα ζωντανά στις πρόβες όταν με έπαιρνε ο πατέρας μου από μικρό στην εκάστοτε Μεραρχία στην Μουσική που υπηρετούσε ως μόνιμος αξιωματικός. Από εκεί και μετά ήθελα μόνο αυτό: να γράφω και να παίζω γράμματα. Μετά ήρθε αυτοπροσώπως η ίδια η ζωή και με πέταξε μέσα. Δεν κολύμπησα. Με πήγε η θάλασσα.
Η μουσική σας υφαίνει γέφυρες ανάμεσα στην έντεχνη ,την κλασική και την τζαζ. Ποια η μαγεία αυτής της συνάντησης;
Η μαγεία είναι ότι καμία από τις τρεις δεν μένει μόνη της.
Η κλασική μου δίνει το σπίτι. Την αρχιτεκτονική, τη δομή, το σεβασμό στη φόρμα. Η τζαζ μου δίνει τον αέρα. Την ελευθερία να πω την ίδια ιστορία διαφορετικά κάθε βράδυ. Η έντεχνη μου δίνει τη γλώσσα. Τις λέξεις που μεγαλώσαμε με αυτές.
Όταν συναντιούνται, δεν γίνεται 'μίξη'. Γίνεται γλώσσα καινούρια. Μια γλώσσα που μπορεί να πει και παράπονο και προσευχή και χαμόγελο, μέσα στο ίδιο κομμάτι. Και αυτό νομίζω ζητάει και ο κόσμος σήμερα: να μην διαλέξει στρατόπεδο.
Ως μαέστρος που διευθύνει "ορχήστρα συναισθημάτων", πώς γεννιέται η σύνθεση μέσα σας; Υπάρχει μια στιγμή σιωπής, όπου η μουσική σας ψιθυρίζει πρώτα, πριν γίνει ήχος;
Ναι, υπάρχει. Και είναι πάντα πριν από όλα .Η σύνθεση δεν ξεκινάει από νότα. Ξεκινάει από ένα συναίσθημα που δεν χωράει σε λέξεις. Μπορεί να είναι ένας θυμός, μια μνήμη, ακόμα και η σιωπή μέσα σε ένα ναό σαν τον Notre dame deTreille (εκεί έπαιξα το 2014 Μίκη Θεοδωράκη και θα επανέλθω σε αυτόν τον ναό στις 10 Ιουλίου του 2027. Του χρόνου δηλαδή). Κάθομαι στο πιάνο και δεν παίζω. Ακούω. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή έρχεται ένας ψίθυρος. Μια φράση 3-4 νοτών. Σαν να μου λέει: 'από εδώ'.
Μετά η δουλειά του 'μαέστρου' είναι να βάλει τάξη σε αυτόν τον ψίθυρο. Να του δώσει σπίτι, να του δώσει ορχήστρα. Αλλά η γέννα γίνεται πάντα εκεί, στη σιωπή. Αν βιαστείς και παίξεις πριν την ακούσεις, βγαίνει θόρυβος.
Πώς γεννιέται η μουσική παράσταση που μας καλεί να τραγουδήσουμε ,να χορέψουμε και να θυμηθούμε στο Μέγαρο Μουσικής-ΜΜΘ "All that the Jazzy Summer";
Το “All that the Jazzy Summer” γεννήθηκε από μία ανάγκη: να μαζέψουμε τον κόσμο και μετά το καλοκαίρι και να του θυμίσουμε ότι η τζαζ δεν είναι μουσείο. Είναι γιορτή.
Η ιδέα είναι απλή. Παίρνουμε τραγούδια που όλοι τα ξέρουμε από τον ελληνικό κινηματογράφο, από το ραδιόφωνο, από το σπίτι μας, και τους δίνουμε τζαζ ρούχα. Όχι για να τα αλλάξουμε, αλλά για να τα δούμε από άλλη γωνία.
Στη σκηνή δεν είμαστε ορχήστρα που 'παίζει για' τον κόσμο. Είμαστε μια παρέα που παίζει 'μαζί' με τον κόσμο. Γι' αυτό λέω ότι η παράσταση σε καλεί να τραγουδήσεις, να χορέψεις, να θυμηθείς. Γιατί αν στο τέλος δεν έχεις σιγοτραγουδήσει έστω μία νότα, τότε κάτι δεν κάναμε καλά.
Έχετε συνεργαστεί με πλήθος θρυλικών καλλιτεχνών και δημιουργών, όπως: Μίκη Θεοδωράκη, Μαρία Φαραντούρη, Τζων Μοδινό, Μίκη Πλέσσα, Αντώνη Καλογιάννη, Τζίνα Φωτεινοπούλου κλπ.. Σε ποια συνεργασία από την καριέρα σας νιώσατε πως γράφετε μαζί μια νέα σελίδα στην ιστορία της μουσικής;
Δεν ξέρω αν γράψαμε ιστορία. Ξέρω ότι με τον Μίκη Θεοδωράκη κατάλαβα ότι η μουσική είναι ευθύνη. Και με τον Αντώνη Καλογιάννη κατάλαβα ότι είναι προσευχή. Νέα σελίδα γράφεται κάθε φορά που μπαίνεις στη σκηνή και αποφασίζεις να είσαι ειλικρινής. Αν το έκανα αυτό έστω 2-3 φορές στη ζωή μου, (προσθέστε και την τελευταία συνεργασία μου με την κ. Τζίνα Φωτεινοπούλου) μου φτάνει.
Πώς συναντά η επαναστατική φλόγα του Μίκη Θεοδωράκη την εσωτερική ηρεμία της δικής σας πιανιστικής τέχνης;
Ο Μίκης είχε φωτιά. Εγώ έχω περισσότερο νερό. Η επαναστατική φλόγα του δεν με καίει. Με ζεσταίνει. Γιατί μου έμαθε ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει το πώς νιώθει ένας λαός για τον εαυτό του. Να του δώσει θάρρος, να του δώσει μνήμη.
Η δική μου ηρεμία στο πιάνο δεν είναι αντίδραση σε αυτό. Είναι συνέχεια του.
Γιατί μετά τη φωτιά χρειάζεται και η στάχτη που δροσίζει. Μετά τη φωνή που φωνάζει, χρειάζεται και το πιάνο που ψιθυρίζει.
Νομίζω συναντιόμαστε εκεί: και οι δύο θέλουμε ο κόσμος να θυμηθεί ποιος είναι. Απλά ο Μίκης το φώναζε με ορχήστρα, εγώ το ψιθυρίζω με 88 πλήκτρα.
Η τζαζ είναι ένας ζωντανός διάλογος πολιτισμών. Ποια είναι η δική σας ελληνική φωνή μέσα σ' αυτόν τον παγκόσμιο μουσικό διάλογο;
Η ελληνική μου «φωνή» στην τζαζ είναι το παράπονο που γίνεται χαμόγελο.
Η τζαζ μιλάει για την ελευθερία. Όχι την ασυδοσία βεβαίως. Εμείς στην Ελλάδα ξέρουμε καλά τι σημαίνει να παλεύεις για ελευθερία, αλλά και τι σημαίνει να έχεις ρίζες. Να λείπεις. Να θυμάσαι.
Έτσι όταν παίζω τζαζ, μέσα στα ακόρντα μπαίνει πάντα ένα δημοτικό, ένας ζεϊμπέκικος, ένα τραγούδι του Τσιτσάνη ή κάποιου άλλου πιο παλιού ρεμπέτη.
Δεν το φωνάζω. Το ψιθυρίζει το πιάνο από κάτω.
Η δική μου φωνή είναι αυτή: ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με θάλασσα και μπουζούκι, και αποφάσισε να μιλήσει στον κόσμο με την γλώσσα της τζαζ. Για να πει τα δικά μας, με τρόπο που να τα καταλάβουν όλοι.
Ποια αποτελεί την μεγαλύτερη αλήθεια που σας δίδαξε η μουσική για την ελευθερία της ψυχής και τη ζωή;
Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι η ελευθερία δεν είναι να παίζεις ό,τι θέλεις. Ελευθερία είναι να παίζεις αυτό που πρέπει, σαν να είναι η πρώτη φορά που το παίζεις. Η μουσική με δίδαξε ότι η ψυχή ελευθερώνεται όταν σταματήσει να φοβάται τα λάθη. Όταν αποδεχτεί τη σιωπή, την επανάληψη, την ατέλεια. Και στη ζωή το ίδιο. Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν δεν έχουμε κανόνες. Είμαστε ελεύθεροι όταν μέσα στους κανόνες βρίσκουμε χώρο να αναπνεύσουμε.
Ποιο το επόμενο κύμα μουσικής που σας καλεί τώρα; Υπάρχει ένα όνειρο, κάποια παράσταση ή σύνθεση που ανυπομονεί να γεννηθεί στο εγγύς μέλλον;
Το επόμενο κύμα που με καλεί είναι η σιωπή μετά τη φασαρία. Θέλω να γράψω μουσική πιο γυμνή. Λιγότερες νότες. Περισσότερος αέρας ανάμεσά τους. Σαν προσευχή.
Υπάρχει ένα όνειρο που με βασανίζει ευχάριστα: μία παράσταση μόνο για πιάνο και φωνή. Να λέμε τραγούδια που αγαπήσαμε και κάποια δικά μου ακυκλοφόρητα - και να μπορούμε να αφήνουμε τον κόσμο να αναπνέει μαζί μας.
Και άμεσα, μετά το All that the Jazzy Summer, δουλεύω πάνω σε καινούργιες προτάσεις, ακόμα μη ανακοινώσιμες . Ωστόσο εδώ και τέσσερα χρόνια παλεύω να ολοκληρώσω ένα ορατόριο μοντέρνο συμφωνικό πάνω στην προσωπικότητα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια. Θα είναι ένα σύγχρονο Ελληνοπρεπές έργο με μονωδούς, ανδρική χορωδία , Βυζαντινή χορωδία, και παιδική. Εννοείται υπό την συνοδεία ενός συμφωνικού συνόλου και με την συμμετοχή παραδοσιακών οργάνων.
Επίσης, προ ολίγων ημέρων ολοκλήρωσα μια σημαντική συζήτηση με εταιρεία που θα μου δημοσιοποιήσει εν πρώτοις σε πλατφόρμες τραγούδια και χορούς του Ιονίου, του Αιγαίου, της Κρήτης και της Κύπρου διασκευασμένα και εκτελεσμένα σε σόλο πιάνο!
Το Φθινόπωρο φαντάζομαι θα δοθεί στην δημοσιότητα σχετικό δελτίο τύπου από την εκδούσα εταιρεία!
Εν κατακλείδι, πως ατενίζετε ως ενεργός καλλιτέχνης - δημιουργός το μέλλον της ελληνικής μουσικής δημιουργίας; Ίσως πιο ελεύθερη, πιο ποιητική, πιο τζαζ;
Το ατενίζω με ελπίδα. Και με ανησυχία. Όπως κάθε πατέρας για τα παιδιά του.
Πιστεύω ότι το μέλλον της ελληνικής μουσικής θα είναι πιο ελεύθερο. Γιατί τα παιδιά σήμερα δεν έχουν ταμπέλες στο μυαλό τους. Δεν λένε «αυτό είναι έντεχνο, αυτό είναι τζαζ». Λένε «αυτό μου αρέσει». Και αυτό είναι τεράστιο βήμα.
Θα είναι και πιο ποιητική, γιατί έχουμε ανάγκη την ποίηση. Σε έναν κόσμο που τρέχει και φωνάζει, η μουσική που ψιθυρίζει θα είναι επανάσταση.
Και ναι, θα είναι πιο τζαζ. Όχι επειδή όλοι θα παίζουν πιάνο και κοντραμπάσο. Αλλά επειδή η τζαζ είναι στάση ζωής: ο αυτοσχεδιασμός. Το θάρρος να πάρεις το γνωστό τραγούδι και να το πεις αλλιώς σήμερα.
Η ελληνική μουσική δεν θα χαθεί. Έχει πολύ δυνατές ρίζες. Το θέμα είναι να της δώσουμε αέρα να αναπνεύσει. Αν το κάνουμε αυτό, θα μας εκπλήξει."
Τη γλώσσα μας και τα μάτια μας!
Βιογραφικό Ανδρέα Μπουτσικάκη
Πιανίστας, ενορχηστρωτής, συνθέτης.
Γεννήθηκε στη Βέροια Ημαθίας, αλλά είναι Κρητικής καταγωγής. Τα πρώτα του βήματα στη μουσική τού τα έδωσε ο πατέρας του, Ιωάννης Μπουτσικάκης, στρατιωτικός και αρχιμουσικός της στρατιωτικής μουσικής. Σπούδασε πιάνο και θεωρητικά σε διάφορα ωδεία λόγω συχνών μετακινήσεων της οικογένειάς του.
Μετά τις αρχικές του σπουδές παρακολούθησε τον κύκλο σπουδών "Μουσική στην εικόνα" και σεμινάρια ενορχήστρωσης στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, ενώ αργότερα έλαβε μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας και ανάλυσης μουσικού κειμένου από τον αείμνηστο αρχιμουσικό Ανδρέα Παρίδη.
Από το 1992 εργάζεται ως πιανίστας σε μουσικές και μουσικό-θεατρικές παραγωγές. Έχει συνοδεύσει πολλούς Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδίστριες της έντεχνης, λαϊκής και λυρικής σκηνής. Το 1993 συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Έλληνα βαρύτονο Τζων Μοδινό συνθέτοντας για εκείνον τραγούδια με γενικό τίτλο οι "Ρίζες μας".
Έχει συνεργαστεί ως πιανίστας και ενορχηστρωτής με πολλούς Έλληνες συνθέτες της λόγιας και της έντεχνης μουσικής όπως ο Γιώργος Χατζηνάσιος, Γιάννης Σπανός, Μίμης Πλέσσας, Βασίλης Σαλέας, ενώ επί σειρά ετών ήταν διευθυντής ορχήστρας σε ψυχαγωγικές και καλλιτεχνικές εκπομπές της ΕΡΤ ( Όπως μας αρέσει, Έχει γούστο, Σε χρόνο T.V κ.ά. )
Το 1995 γίνεται ο μουσικός επιμελητής και πιανίστας του Αντώνη Καλογιάννη, ενώ παράλληλα διευθύνει μεγάλα έργα του Μίκη Θεοδωράκη στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το 2007 διευθύνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την ιστορικής σημασίας συναυλία με γενικό τίτλο "Ήθος & Φως" έχοντας επί σκηνής τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Ζωρζ Μουστακί, τη Μαρία Φαραντούρη και την Πένυ Ξενάκη.
Αμέσως μετά, κατόπιν επιθυμίας του συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, ηχογραφεί το CD Piano Revolution με διασκευές για σόλο πιάνο. Το συγκεκριμένο CD παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία παγκοσμίως (Καναδά, Γαλλία, Αυστρία, Τουρκία, Κύπρο, Λευκορωσία.)
Ως πιανίστας, έχει εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο παγκόσμιο φεστιβάλ "Piyano Festival in Antalya" ανάμεσα σε παγκόσμια ονόματα, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον διακεκριμένο πιανίστα και συνθέτη Fazil Say, ενώ τον Μάιο του 2012 παρουσίασε τη συναυλία «Ο παγκόσμιος Μίκης Θεοδωράκης σε πέντε γλώσσες» στο Μέγαρο Μουσικής της Σμύρνης κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές.
Έχει διευθύνει τις συμφωνικές ορχήστρες της Λιλ στην Γαλλία , της Σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ, και του ΡΙΚ της Κύπρου. Το 2018 δημιούργησε τη "Μινιατούρα ορχήστρα", (συμφωνικό σύνολο δωματίου νέων μουσικών) , η οποία έκανε το ντεμπούτο της με το Stabat Mater του Pergolesi.
Τον Οκτώβριο του 2023 ενορχήστρωσε και διηύθυνε τη μεγάλη παραγωγή-αφιέρωμα στη «Δαλιδά» που πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη και με ερμηνεύτρια την Όλγα Βενέτη. Η παραγωγή στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και επαναλήφθηκε για μια ακόμη φορά στο θερινό θέατρο Άλσος.
Τον Φεβρουάριο του 2025 επιμελήθηκε και ενορχήστρωσε τη μουσική παράσταση «Μίμης Πλέσσας goes jazz» που παρουσιάστηκε στη μουσική σκηνή «Άλσος» με ερμηνευτές τη Μαντώ και τον Παναγιώτη Πετράκη.
Τον Απρίλιο του 2025, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, παρουσίασε ρεσιτάλ πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με θέματα από το piano Revolution καθώς και διασκευές σε κύκλους τραγουδιών του συνθέτη, «παντρεύοντας» τους κλασικούς και μοντέρνους δρόμους της παγκόσμιας μουσικής.
Στα προσεχή σχέδια συμπεριλαμβάνεται η κυκλοφορία ενός νέου άλμπουμ με διασκευές σε ελληνικούς χορούς και τραγούδια της νησιωτικής Ελλάδας για σόλο πιάνο σε μια συλλεκτική έκδοση.
