Ημερομηνία Δημοσίευσης: 05/12/2025
Του Αθανάσιου Ιορδανίδη
Νίκος Κανταρτζόγλου: Το θεατρικό τοπίο της Θεσσαλονίκης είναι "Τοπίο στην Ομίχλη".
Η TrueStory και η Blackbird παρουσιάζουν για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη τη φρενήρη κωμωδία του εμβληματικού Βασίλη Κατσικονούρη «Το Καμ Μπακ – Η κωμωδία της μνήμης», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαυρόπουλου.
Ο Νίκος Κανταρτζόγλου, που πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το Καμ Μπακ", μίλησε στο Thessaloniki City Guide, για το έργο & το θεατρικό τοπίο της Θεσσαλονίκης.
Ποιος είναι ο ρόλος που υποδύεστε στην παράσταση "Το Καμ Μπακ" του Βασίλη Κατσικονούρη και ποια στοιχεία του χαρακτήρα σας κέντρισαν το ενδιαφέρον;
Στο έργο υποδύομαι έναν δημοσιογράφο του κίτρινου τύπου σε μια εποχή που το κίτρινο δεν ήταν έτσι καλυμμένο και ξεθωριασμένο όπως σήμερα. Στον συγκεκριμένο χαρακτήρα που μού προτάθηκε βρήκα το συνηθισμένο μα πάντα ενδιαφέρον στοιχείο της πολυδιάστατης προσωπικότητας. Δεν είναι μόνο ο σκληρός επαγγελματίας που επιστρέφει με πείσμα να πάρει την θέση που πιστεύει ότι του ανήκει. Είναι εύθραυστος, έχει ανασφάλειες, φόβους, αγωνίες και μυστικά τα οποία έχουν περάσει σε κατάσταση λήθης....η...και όχι...
Τελικά μήπως η αναζήτησή του έχει βαθύτερα αίτια από ένα DVD...;;;
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το κύριο μήνυμα που θέλει να περάσει το έργο στο κοινό;
Κατ' εμέ το μήνυμα του έργου είναι το τι μένει σε αυτήν την πορεία της ζωής μας.
Πρέπει να αφιερώνουμε τόσες στιγμές της, σε πράγματα που τα θεωρούμε σημαντικά ή πρέπει να γυρίσουμε σε απλά πράγματα που αγγίζουν την ψυχή μας;
Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα σας σε σχέση με το κείμενο του Βασίλη Κατσικονούρη; Υπάρχουν στοιχεία της δικής σας προσωπικότητας που ενσωματώσατε στον ρόλο;
Τον χαρακτήρα του δημοσιογράφου Άκη Γλυκοφρύδη, όπως είναι το όνομά του, τον κομμάτιασα. Ήθελα να δω ποια από αυτά είναι τα επιφανειακά και ποια τα εσωτερικά ψυχικά του στοιχεία. Βρήκα κυρίως κάποιες όμοιες αντιδράσεις μου σε ερεθίσματα. Άλλωστε βίωμα και τεχνική είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά στο επάγγελμα ενός ηθοποιού. Αν και σχεδόν πάντα το σύστημα αξιών τέτοιων προσωπικοτήτων με βρίσκει απέναντί του ως άνθρωπο, προσπάθησα να κατανοήσω και να "δικαιολογήσω" αυτά του τα πιστεύω όσο εσφαλμένα κι αν τα θεωρώ. Έτσι είχα έναν μπούσουλα για να έρθω ακόμα πιο κοντά του.
Πώς ήταν η συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης; Ποιες ήταν οι κύριες προκλήσεις της διαδικασίας των προβών;
Τον Γιάννη τον Μαυρόπουλο τον γνώριζα και πριν από αυτήν την συνεργασία από προηγούμενή μας. Τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας τα γνώρισα την ώρα των προβών. Είναι εξαιρετικοί όλοι τους. Προσπαθούν για το καλύτερο παρά τις δυσκολίες που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός στην καθημερινότητα του. Η διαδικασία των προβών δεν ήταν εύκολη. Το έργο είναι απαιτητικό, έχει πολύ γρήγορο ρυθμό, έχει ανατροπές, εντάσεις και απαιτεί δουλειά. Πιστεύω ότι προσπαθήσαμε όλοι για το καλύτερο δυνατό.
Η παράσταση ανεβαίνει στο In Situ Stage. Πώς επηρεάζει ο συγκεκριμένος χώρος την ατμόσφαιρα του έργου και την αλληλεπίδραση με το κοινό;
Στο In Situ έχω πάει ως θεατής, δεν έχω παίξει εκεί. Εκείνο που αισθάνομαι, είναι αυτό που συμβαίνει σε όλα τα μικρά θέατρα. Πάρα τις δυσκολίες που σίγουρα υπάρχουν νοιώθεις την ανάσα του ηθοποιού. Μπαίνεις κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι του. Εισπράττεις το συναίσθημά του, το βλέμμα του.
Τι θα θέλατε να νιώσει ή να σκεφτεί το κοινό φεύγοντας από την παράσταση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σκηνή που θεωρείτε πιο δυνατή συναισθηματικά;
Η κωμωδία της μνήμης δεν είναι ένα έργο που ο θεατής θα κρατάει την κοιλιά του συνέχεια από τα γέλια. Υπάρχουν αρκετές τέτοιες στιγμές, όμως χαρά μου θα ήταν να εισπράξει και ένα άλλο μήνυμα. Κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο. Ότι ως άνθρωποι ίσως έχουμε κάνει λάθος κατανομή των αναγκών μας. Ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε σε μέρη των παιδικών μας ονείρων. Εκεί που τα απλά σε κάνουν ευτυχισμένο.
Με ποια κριτήρια επιλέγετε τους ρόλους που αναλαμβάνετε στην καριέρα σας;
Για εμένα το θέατρο είναι ένα από τα «happy places» μου. Θέλω να περνάω όμορφα και να χαίρομαι την εκάστοτε συνεργασία. Συνεπώς τα κριτήρια για να προχωρήσω είναι μαζί με το κείμενο και τον ρόλο που μου προτείνεται, η ομάδα των συνεργατών.
Πώς βλέπετε το θεατρικό τοπίο της Θεσσαλονίκης σήμερα και ποιες είναι οι προοπτικές του;
"Τοπίο στην Ομίχλη". Και το δύσκολο δεν είναι η ομίχλη αλλά ο πυρήνας της ομώνυμης ταινίας. Εκεί όπου οι πρωταγωνιστές για να φτάσουν σε κάτι που τους κάνει χαρούμενους περνούν μέσα από τεράστιες δυσκολίες. Πραγματικά στην τέχνη αλλά και στο θέατρο οι καταστάσεις δεν είναι οι επιθυμητές. Δεν υπάρχουν οι υποδομές και το πραγματικό ενδιαφέρον που θα ήθελε ένας δημιουργός. Ειδικότερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, τα παραπάνω είναι ανύπαρκτα. Το ταλέντο και η αγάπη για το θέατρο δεν συναντούν καμία υποστήριξη.
Δεν υπάρχουν πχ οι χώροι στους οποίους μπορεί ένας άνθρωπος της τέχνης να αφιερώσει τις πάρα πολλές ώρες που απαιτεί η δουλειά του. Οι λιγοστοί που υπάρχουν είτε δεν είναι κατάλληλοι είτε έχουν δυσβάσταχτα ενοίκια. Κι αν μιλήσουμε για θεατρικές σκηνές τα ενοίκια ξεφεύγουν κατά πολύ σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν μια παράσταση μπορεί να καλυφτεί μέσω των εισιτηρίων. Πέραν τής επιβίωσης η ψυχική ανάγκη των καλλιτεχνών οδηγείται επίσης σε συνεργασίες που ίσως δεν επιθυμούν πραγματικά, σε τρόπους έκφρασης όπως φεστιβάλ για τα οποία χωράει μεγάλη κουβέντα, σε διαδρομές από γραφείο σε γραφείο μιλώντας με αρμόδιους - αναρμόδιους κ.ά. Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή που μόνο καλό δεν κάνει τελικά στον πολιτισμό.
Μετά το τέλος των παραστάσεων του "Το Καμ Μπακ", ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας βήματα ή σχέδια;
Με το τέλος των παραστάσεων του «Κάμ Μπάκ» το οποίο δεν γνωρίζουμε προς το παρόν πότε θα είναι γιατί πέρα από τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη γίνονται και κάποιες συμφωνίες εκτός αυτής, θα συνεχίσω τη δράση μου στο θεατρικό εργαστήριο "Θρυαλλίδες" μαζί με την ηθοποιό Νατάσα Παρταλιού στο οποίο αφιερώνω πολύ χρόνο και αγάπη σε ανθρώπους που θέλουν να γνωρίσουν το θέατρο. Από εκεί και πέρα θα δω τι θα μου προταθεί για την νέα σεζόν. Σίγουρα όμως έχω βάλει στόχο το καλοκαίρι του 2026 να ξεκουραστώ. Τα προηγούμενα χρόνια δεν το κατάφερα. Είτε μέσω κάποιων προετοιμασιών για το φθινόπωρο είτε τα θεατρικά εργαστήρια που κάναμε εκτός πόλης, είτε κάποιες παραστάσεις που πιάνανε Ιούλιο με οδηγούσαν από τον τερματισμό στην νέα αφετηρία. Ως φαίνεται η πετριά που έχουμε είναι μεγάλη...αλλά γλυκιά..
