“Στο λαβύρινθο του εαυτού μας”
“Ό,τι το μυαλό ξεχνά, η καρδιά το θυμάται”
Σ’ ένα ταξίδι στο Λαβύρινθο του εαυτού του, στα μισά του μηδενός στέκεται όρθια ο άνθρωπος και μετρά ό,τι χάνεται, πριν ακόμη χαθεί… Μνήμη που γλιστρά, πρόσωπα που γίνονται ίσκιοι (σκιές), λόγια που επιστρέφουν κάθε φορά που τα ανακαλείς… Μέσα στο λευκό Λαβύρινθο της σκηνής εκεί – όπου το όνειρο κι ο εφιάλτης μοιράζονται το ίδιο σώμα – η πολύπειρη ηθοποιός Ελευθερία Τέτουλα κρατά το νήμα της γυναίκας που παραμένει εκεί, όταν όλα τα άλλα αρχίζουν να θολώνουν (να διαλύονται). Στέκει όχι για να διασώσει την μνήμη, αλλά για να υπενθυμίσει – όχι μόνον, όσα θυμάται η καρδιά – αλλά και όσα η καρδιά αισθάνεται…
Η Ελευθερία Τέτουλα δεν ερμηνεύει απλά έναν ρόλο, αλλά αναπνέει μέσα από τις ρωγμές των ανθρώπου που χάνεται, αλλά και του ανθρώπου που μένει… όταν η μνήμη γίνεται εύθραυστη, αλλά η αγάπη διατηρεί τους δικούς της νόμους. Δεν φωνάζει, αλλά ενυπάρχει στο σημείο εκείνο, όπου το θέατρο παύει να αποτελεί απλά παράσταση και γίνεται κάτι πιο βαθύ και πιο επικίνδυνο: αλήθεια!
Για την παράσταση «Το Μισό του Μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη — ΚΘΒΕ
Πώς επιτυγχάνεται η ισορροπία σας — ως ηθοποιού της παράστασης — ανάμεσα στη μνήμη, τη φαντασία, την απώλεια και την πραγματικότητα που κινείται το έργο «Το Μισό του Μηδέν»;
Δεν ξέρω αν επιτυγχάνεται ποτέ μια πραγματική ισορροπία. Νομίζω πως το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στην προσπάθεια να ισορροπήσεις ενώ το έδαφος μετακινείται κάτω από τα πόδια σου. Στο «Μισό του Μηδέν» η μνήμη δεν είναι ένα ασφαλές καταφύγιο. Μπορεί να είναι μια κατασκευή, ένας τρόπος να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μια αλήθεια που δεν αντέχουμε.
Ως ηθοποιός, προσπαθώ να μην κρίνω τη γυναίκα που υποδύομαι, αλλά να κατανοήσω τον μηχανισμό που την έκανε να επιλέξει αυτό που επέλεξε. Κουβαλά ένα μυστικό και έχει ανάγκη να πιστεύει ότι έπραξε για το καλό της οικογένειάς της. Μέσα σ’ αυτή τη δικαιολογία συνυπάρχουν η αγάπη, η ενοχή, η πικρία και η ανάγκη της να συνεχίσει να ζει.
Η ισορροπία βρίσκεται στην αποδοχή της αντίφασης. Να επιτρέπεις σε δύο αλήθειες να συνυπάρχουν, ακόμη κι όταν η μία ακυρώνει την άλλη.
Αν ο ρόλος σας ήταν μια λεπτή ρωγμή στο σκηνικό τοπίο της παράστασης, στον λευκό λαβύρινθο της σκηνής, από ποια πλευρά θα κοιτούσατε; Από την πλευρά της καρδιάς που επιμένει να θυμάται ή της μνήμης που ολοένα χάνεται, διαλύεται;
Θα κοιτούσα από τη ρωγμή την ίδια. Από εκείνο το σημείο όπου η καρδιά επιμένει να θυμάται, ενώ το μυαλό αρχίζει να αμφισβητεί όσα μέχρι χθες θεωρούσε βέβαια.
Η γυναίκα που υποδύομαι έχει ανάγκη να διατηρήσει μια συγκεκριμένη εκδοχή του παρελθόντος της. Δεν είναι απαραίτητα η αλήθεια που την κρατά όρθια, αλλά η ιστορία που έχει κατασκευάσει για να μπορέσει να αντέξει την αλήθεια. Κι αυτό με συγκινεί βαθιά, γιατί όλοι μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, έχουμε την ανάγκη να αφηγούμαστε τη ζωή μας με έναν τρόπο που να μπορούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μέσα της.
Η ρωγμή επιτρέπει να περάσει φως. Ίσως εκεί να βρίσκεται η δυνατότητα της λύτρωσης, στο να τολμήσουμε να κοιτάξουμε όσα κρύβαμε ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Το «Μισό του Μηδέν» είναι ανύπαρκτο και μαθηματικά παράδοξο! Κι όμως, το έργο το αναζητά. Εσείς, ως ερμηνεύτρια του ρόλου σας, τι αναζητάτε μέσα σ’ αυτό το παράδοξο, κάθε φορά που ανεβαίνετε στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών;
Αναζητώ εκείνο που δεν μπορεί να μετρηθεί, να αποδειχθεί ή να μπει σε μια λογική σειρά. Την ανθρώπινη ανάγκη να κρατηθούμε από κάτι, ακόμη κι όταν αυτό το κάτι μοιάζει να μην υπάρχει πια.
Το μισό του μηδέν είναι ένα παράδοξο που με αφορά, γιατί η ζωή συχνά μας φέρνει αντιμέτωπους με πράγματα που δεν μπορούμε να διορθώσουμε. Υπάρχουν απώλειες που δεν αναπληρώνονται, αποφάσεις που δεν ανακαλούνται και αλήθειες που δεν αλλάζουν επειδή θα θέλαμε να ήταν διαφορετικές.
Αυτό που με απασχολεί περισσότερο στο έργο είναι το μη αναστρέψιμο. Πώς συνεχίζεις να ζεις όταν κάτι έχει συμβεί και δεν μπορείς να το πάρεις πίσω; Πώς αγαπάς έναν άνθρωπο όταν δεν μπορείς να τον προστατεύσεις από όσα του συμβαίνουν; Και πώς συμφιλιώνεσαι με τον εαυτό σου όταν ανακαλύπτεις ότι η αγάπη σου δεν ήταν απαλλαγμένη από λάθη;
Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, αναζητώ μια καινούργια απάντηση, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα τη βρω ποτέ οριστικά. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το θέατρο. Η δυνατότητα να παραμένουμε μέσα στα ερωτήματα.
Οι δύο γυναίκες της παράστασης μοιάζετε να περιφέρεστε σαν φαντάσματα μέσα στο μυαλό του κεντρικού ήρωα, που χάνει ολοένα τα πατήματά του λόγω άνοιας με σωμάτια Lewy. Πώς νιώθετε περισσότερο ως ηθοποιός της παράστασης; Μάρτυρας αυτής της διάλυσης και συνταξιδιώτης του στο σκοτάδι ή φύλακας της μνήμης του;
Θα έλεγα πως είμαι συνταξιδιώτης του στο σκοτάδι, αλλά όχι ένας αμέτοχος παρατηρητής. Η γυναίκα έχει τη δική της ιστορία, τις δικές της ευθύνες, τις δικές της αλήθειες.
Η ασθένεια του ήρωα μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό είναι τρομακτικό, γιατί μας υπενθυμίζει ότι η αίσθηση της ταυτότητάς μας στηρίζεται και σε όσα θυμόμαστε.
Δεν θα ήθελα, ωστόσο, να αντιμετωπίσω τον ήρωα μόνο ως έναν άνθρωπο που χάνεται. Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στη διαδρομή του, και η δική μας παρουσία μέσα σ’ αυτήν δεν είναι απλώς για να παρακολουθήσουμε την απώλεια, αλλά για να συναντήσουμε τον άνθρωπο πίσω από αυτήν.
Αν φυλάσσουμε κάτι είναι η αξιοπρέπειά του. Το δικαίωμά του να αγαπιέται ακόμη κι όταν δεν θα μπορεί να μας αναγνωρίσει.
Ξυπόλυτοι όλοι σας στον λαβύρινθο της σκηνής, πώς μιλάει το σώμα σας όταν οι λέξεις αρχίζουν να θολώνουν;
Το σώμα γνωρίζει πράγματα που η γλώσσα δεν μπορεί πάντα να εκφράσει. Το γυμνό πέλμα πάνω στη σκηνή με φέρνει σε μια κατάσταση μεγαλύτερης εγρήγορσης. Η σωματικότητα του ρόλου μου ήταν μια ιδιαίτερη έρευνα. Προσπάθησα να αφήσω την πικρία αυτής της γυναίκας να περάσει στην κίνηση και στον λόγο μου. Γιατί η πικρία δεν είναι πάντα μια έκρηξη. Μπορεί να είναι μια μικρή καθυστέρηση στην κίνηση, ένα βλέμμα που αποσύρεται, μια σιωπή που κρατά περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Η άνοια δεν αποτελεί μόνον μία ασθένεια και απώλεια, αλλά κυρίως μια αποκάλυψη. Τι αποκαλύπτει σ’ εσάς για την αγάπη που μένει, όταν η μνήμη χάνεται;
Αποκαλύπτει πόσο συχνά συγχέουμε την αγάπη με την ανταπόκριση. Θέλουμε ο άλλος να μας αναγνωρίζει, να θυμάται όσα ζήσαμε, να επιβεβαιώνει ότι υπήρξαμε σημαντικοί στη ζωή του. Όταν αυτό παύει να συμβαίνει, δοκιμάζεται όχι μόνο η σχέση μας μαζί του, αλλά και η δική μας ανάγκη να έχουμε μια θέση στη μνήμη του.
Κι όμως, η αγάπη δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από την ικανότητα του άλλου να θυμάται. Δεν εξαφανίζεται αυτομάτως επειδή χάθηκε η κοινή αφήγηση. Μπορεί να παραμένει στο άγγιγμα, στην υπομονή, στη φροντίδα, στην παρουσία δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί πια να σου προσφέρει τη βεβαιότητα ότι σε αναγνωρίζει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγάπη δεν κουράζεται, δεν πονά ή δεν δοκιμάζεται. Οι άνθρωποι που φροντίζουν κάποιον που νοσεί έχουν κι εκείνοι δικαίωμα στην εξάντληση, στη θλίψη, στην υποστήριξη.
Για μένα, η αποκάλυψη βρίσκεται ακριβώς εδώ: στο αν μπορούμε να παραμείνουμε παρόντες χωρίς να απαιτούμε από τον άλλον να είναι εκείνος που ήταν. Να αγαπάμε όχι μόνο την ανάμνηση του ανθρώπου, αλλά και τον άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά μας τώρα.
Πώς αναπνέει, αλήθεια, η Γυναίκα μέσα σ’ αυτό το συλλογικό όνειρο-εφιάλτη;
Αναπνέει δύσκολα, θα έλεγα. Με την ανάσα ενός ανθρώπου που έχει κρατήσει πολλά μέσα του για μεγάλο χρονικό διάστημα και έχει μάθει να συνεχίζει, χωρίς να αφήνει τίποτα να φανεί ολοκληρωτικά.
Η γυναίκα αυτή κουβαλά ένα μυστικό. Έχει δημιουργήσει μέσα της μια εξήγηση που τη βοηθά να πιστεύει ότι οι επιλογές της έγιναν για το καλό της οικογένειας. Όμως, όσο κι αν προσπαθεί να τακτοποιήσει το παρελθόν, κάτι παραμένει άλυτο.
Μέσα στο συλλογικό όνειρο του έργου, όπου η πραγματικότητα και η φαντασία αλληλοδιαπλέκονται, εκείνη προσπαθεί να κρατήσει μια μορφή ελέγχου. Αλλά ο λαβύρινθος δεν έχει εύκολη έξοδο. Για να βγει από αυτόν, θα πρέπει ίσως πρώτα να κοιτάξει κατάματα όσα απέφευγε.
Και η ανάσα της γίνεται μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που θέλει να πιστεύει και σε αυτό που βαθιά μέσα της γνωρίζει.
Όταν τα φώτα σβήσουν και πέσει η αυλαία, τι παίρνετε μαζί σας στο σκοτάδι και τι αφήνετε πίσω σας στον λαβύρινθο της σκηνής φεύγοντας;
Βγαίνοντας από τη σκηνή, παίρνω μαζί μου μια βαθιά ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που επέλεξαν να βγουν από το σπίτι τους, να φορέσουν τα καλά τους ρούχα και να έρθουν στο θέατρο για να μοιραστούν μαζί μας αυτή τη βραδιά. Αυτό από μόνο του το θεωρώ μια πράξη τιμής προς εμάς. Και πάντα έχω την επιθυμία να έχουμε ανταποκριθεί σε αυτή την εμπιστοσύνη ,να τους έχουμε συγκινήσει, να τους έχουμε ικανοποιήσει, να τους έχουμε προβληματίσει, να τους έχουμε αφήσει κάτι που θα πάρουν μαζί τους φεύγοντας.
Παίρνω μαζί μου, επίσης, τη χαρά της συνεργασίας και την ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι αυτή τη διαδρομή. Γιατί μια παράσταση δεν είναι ποτέ μόνο οι άνθρωποι που βλέπει το κοινό πάνω στη σκηνή. Είναι οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί, ο ηχολήπτης, όλοι όσοι εργάζονται μπροστά και πίσω από τα φώτα. Είμαστε μια ομάδα και αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που αυτή η παράσταση συνοδεύεται από μια τόσο όμορφη συνεργασία, κάτι που δεν είναι πάντα δεδομένο.
Και βέβαια, παίρνω μαζί μου τα ερωτήματα που γεννά ο ρόλος . Αφήνω τη δική της πικρία, το βάρος του μυστικού της, την ανάγκη της να δικαιολογεί το παρελθόν της. Αυτά ανήκουν σ’ εκείνη. Ως ηθοποιός, οφείλω να της δώσω χώρο να υπάρξει, όχι όμως να την ταυτίσω με τον εαυτό μου.
Εκείνο που παραμένει είναι μια βαθύτερη επίγνωση της ευθραυστότητάς μας. Πόσο λίγο ελέγχουμε όσα μας συμβαίνουν και πόσο συχνά αναζητούμε τρόπους να αντέξουμε το μη αναστρέψιμο.
Ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο παράδοξο του θεάτρου ότι μια παράσταση είναι μια συνάντηση που τελειώνει, αλλά δεν χάνεται εντελώς. Κάτι μένει στον ηθοποιό, κάτι στον θεατή, κάτι στους ανθρώπους που τη δημιούργησαν. Και αυτή η αίσθηση ότι κάτι μοιραστήκαμε όλοι μαζί, έστω και για λίγο, είναι ίσως αυτό που παίρνω μαζί μου όταν πέφτει η αυλαία.
Ποια αίσθηση από την παράσταση μένει μέσα σας και ποια προσδοκάτε να μείνει στους θεατές φεύγοντας από το θέατρο;
Μέσα μου μένει η αίσθηση ότι τίποτα από όσα θεωρούμε αυτονόητα δεν είναι δεδομένα. Η μνήμη, η ταυτότητα, η πραγματικότητα, ακόμη και η εικόνα που έχουμε για τους ανθρώπους που αγαπάμε, μπορούν να μεταβληθούν.
Θα ήθελα οι θεατές να φύγουν με μια μικρή εσωτερική μετατόπιση. Να κοιτάξουν ίσως διαφορετικά έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να θυμηθεί, έναν ηλικιωμένο που επαναλαμβάνει τις ίδιες ιστορίες.
Δεν περιμένω από μια παράσταση να δώσει λύσεις. Θα ήμουν ευτυχής αν γεννούσε ερωτήματα.
Εν κατακλείδι, έχετε σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστήσει σε έργα για τη μνήμη, την κακοποίηση, την ιστορία και τώρα στέκεστε μέσα σ’ ένα έργο όπου η μνήμη γίνεται λαβύρινθος. Πού συναντιέται η Ελευθερία – άνθρωπος με την Ελευθερία – ηθοποιό σ’ αυτό το ταξίδι;
Συναντιούνται στην ανάγκη μου να κατανοήσω τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν οι επιλογές του με δυσκολεύουν. Αυτό είναι ίσως το κοινό νήμα όλων αυτών των έργων. Είτε πρόκειται για την ιστορική μνήμη, είτε για την κακοποίηση, είτε για την προσωπική απώλεια, με ενδιαφέρει να αναζητώ τι οδηγεί έναν άνθρωπο στις πράξεις του και τι απομένει από εκείνον όταν έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειές τους.
Ως σκηνοθέτις, έχω την ευθύνη να επιλέγω το βλέμμα μέσα από το οποίο θα αφηγηθώ μια ιστορία. Ως ηθοποιός, χρειάζεται να αφήνω χώρο στον άνθρωπο που υποδύομαι, ακόμη κι όταν δεν συμφωνώ μαζί του. Και ως άνθρωπος, προσπαθώ να διατηρώ την ικανότητα να ακούω, να αμφισβητώ τις βεβαιότητές μου και να μαθαίνω.
Η Ελευθερία – άνθρωπος και η Ελευθερία – ηθοποιός συναντιούνται στην επιθυμία να συνεχίσω να αναζητώ. Γιατί κάθε έργο είναι ένα καινούργιο ταξίδι, και κάθε ταξίδι με φέρνει αντιμέτωπη όχι μόνο με έναν διαφορετικό ρόλο , αλλά και με μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μου.
Θερμές Ευχαριστίες για την τόσο ενδιαφέρουσα και στοχαστική συζήτησή μας με αφορμή το σύγχρονο κοινωνικο – ψυχολογικό – φιλοσοφικό θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη “Μισό του Μηδέν” σε σκηνοθεσία του πολύπειρου Γιώργου Κιουρτσίδη στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Σου ευχόμαστε ολόψυχα να είσαι πάντα πάνω σε σκηνές που ανασαίνουν φως και ο λόγος γίνεται σώμα… Να περπατάς κουβαλώντας την δύναμη ψυχής που δεν προδίδει ποτέ την αλήθεια σου και πάντα να της χαρίζεις το πιο γενναίο σου κομμάτι. Κι όταν σβήνουν τα φώτα και πέφτει η αυλαία, να μένει πάντα πίσω σου ένα φως που δε σβήνει ποτέ… Να παραμείνουν σταθερά τα βήματα σου επάνω στο σανίδι, μα η ψυχή σου ελεύθερη να πετάει, όσο ελεύθερα ονειρεύεται..
Βιογραφικό σημείωμα
Σπουδές
- 2003: Πτυχίο Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Βεάκη
- 2000: Πτυχίο Ξεναγού
- 2022: Σχολείο Σκηνοθεσίας ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας
- 2023: Διιδρυματικό πρόγραμμα Μεταπτυχιακών σπουδών “Δημιουργική Γραφή-Σενάριο” του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας & Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ
Προϋπηρεσία
- Σκηνοθέτησε το έργο του Γ. Χατζόπουλου Αρνούμαι να ξεχάσω (συμπαραγωγή ΚΘΒΕ-Δήμος Πυλαίας-Χορτιάτη).
- Ερμήνευσε τη Βγερού στο ιστορικό έργο Βγερού γλυκά φανού του Γ. Χατζόπουλου (σκην. Κορίνα Βασιλειάδου, ΔΗΠΕΘΕ Χίου, 2016), μια παράσταση που παίχτηκε επί τρία χρόνια σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
- Τηλεόραση: Φιλοδοξίες, Θα βρεις τον δάσκαλό σου.
- Κινηματογράφος: Ντοκιμαντέρ Ημαθία- Αυτοκρατορική φιλοξενία (2021).
- Συμμετείχε σε διαφημιστικά για την τηλεόραση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
- Σκηνοθέτησε το Poetry project.
- Διετέλεσε στο θέατρο Αυλαία υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων .(2017-2020).
- Παρακολούθησε το 2022 το σχολείο σκηνοθεσίας του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας.
- Το 2022 συνεργάστηκε με την bookvoice και ηχογράφησε (audiobook) το βιβλίο “Άνθρωπος 4.0” του Δημήτρη Λακασά.
- Διδάσκει υποκριτική στο Δημόσιο ΙΕΚ Θέρμης.
- Διδάσκει σεμινάρια θεάτρου για εκπαιδευτικούς και ορθοφωνίας στο Θέατρο Αυλαία.
- Το 2023 παρουσίασε τα θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης της kulturosupa.gr.
- Το 2025 σκηνοθέτησε στο Φεστιβάλ Επταπυργίου τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη. Το 2026 σκηνοθέτησε τη μουσική παράσταση Ψυχή μου φως στο Φεστιβάλ Επταπυργίου.
Συμμετείχε στις παραστάσεις
- Πήτερ Παν (σκην. Π. Αγγελίδου)
- Αν εσύ ήμουν εγώ (σκην. Ι. Μιχαλακοπούλου, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης)
- Ο Αίσωπος κάτι θέλει να μας πει, Οι άθλοι του Ηρακλή (θίασος Κ. Ρουγγέρη
Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ
- Το μισό του μηδέν
- Θελεστίνα του Ντε Ρόχας σκηνοθεσία Αστέριος Πελτέκης (2025)
- Ο εφιάλτης του κυρίου Κάκου / Μήτας Γρηγόρης (Συγγραφέας) / Μήτας Γρηγόρης (Σκηνοθεσία) – Μονή Λαζαριστών – Μικρό θέατρο (14/01/2022)
- Αρνούμαι να ξεχάσω / Χατζόπουλος Γιώργος (Συγγραφέας) / Τέτουλα Ελευθερία (Σκηνοθεσία) – Χορτιάτης, Θεσσαλονίκη (31/08/2021) [Σκηνοθεσία, Ηθοποιός]
- Τρωάδες / Ευριπίδης (Συγγραφέας) / Παρασκευόπουλος Γιάννης (Σκηνοθεσία) – Θέατρο Δάσους (20/08/2020)
- Υπάρχει και φιλότιμο / Σακελλάριος Αλέκος, Γιαννακόπουλος Χρήστος (Συγγραφέας) / Κιουρτσίδης Γιώργος (Σκηνοθεσία) – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών – νέο ΥΠΕΡΩΟ (11/03/2011)
- Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του, ο Μάττι / Μπρεχτ Μπέρτολτ (Συγγραφέας) / Καζάκος Κώστας (Σκηνοθεσία) – Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (11/12/2010)
- Το κορίτσι με τα μαύρα / Κακογιάννης Μιχάλης (Συγγραφέας) / Καραντινάκης Γρηγόρης (Σκηνοθεσία) – Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (18/12/2009)
- Ματωμένος γάμος / Λόρκα Φεντερίκο Γκαρθία (Συγγραφέας) / Ιορδανίδης Γιάννης (Σκηνοθεσία) – Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (06/03/2009)
- Η πεντάμορφη και το τέρας / Καλαϊτζή Γλυκερία (Σκηνοθεσία) – Μονή Λαζαριστών – Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (08/10/2006)
- Ο Γκάρης / Επτακοίλη Τασούλα (Συγγραφέας) / Πυργιέρης Τάσος (Σκηνοθεσία)
Ξένες γλώσσες
- Αγγλικά «First Certificate in English, Cambridge University»
- Αγγλικά – Κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας Γ1
- Πτυχίο Γερμανικών «Mittelstufenprüfung Deutsch»
- Πτυχίο Αγγλικά proficiency
