Ελένη Δήμου: “Κάθε τραγούδι είναι κι ένα κομμάτι της ζωής μου. “
Υπάρχουν φωνές που δεν χρειάζονται συστάσεις, καθώς κουβαλούν μέσα τους ολόκληρες δεκαετίες από τα soundtrack της ζωής μας. Η Ελένη Δήμου, με τη ζεστή, αμέσως αναγνωρίσιμη και διαχρονική χροιά της, συνεχίζει να χαράζει τη δική της μοναδική πορεία στο ελληνικό τραγούδι.
Με αφορμή τη μουσική της κάθοδο στη Θεσσαλονίκη και τη συναυλία της στο Θέατρο Radio City με τίτλο “Ένας δρόμος τραγούδια”, υποδεχόμαστε μια ερμηνεύτρια που ξέρει να ενώνει τις γενιές, να αφηγείται ιστορίες με συναίσθημα και να μετατρέπει κάθε ζωντανή της εμφάνιση σε μια προσωπική αγκαλιά με το κοινό.
Κυρία Δήμου, σας καλωσορίζουμε στη Θεσσαλονίκη!
Ένας δρόμος τραγούδια. Πόσοι σταθμοί, πόσες αναμνήσεις και πόσες ζωές χωράνε τελικά σε αυτόν τον δρόμο;
Πάρα πολλές. Κάθε τραγούδι είναι κι ένα κομμάτι της ζωής μου. Έχει ανθρώπους, στιγμές, χαρές και απώλειες. Κάποια τραγούδια με μεγάλωσαν. Κάποια με άλλαξαν. Και κάποια συνεχίζουν να με εκπλήσσουν. Αυτό είναι το ωραίο με το τραγούδι. Δεν τελειώνει ποτέ.
Τι συναισθήματα σας γεννά η Θεσσαλονίκη κάθε φορά που συναντάτε το κοινό της;
Η Θεσσαλονίκη έχει μια ξεχωριστή ζεστασιά. Έχει ανθρώπους που ακούν με την καρδιά τους. Νιώθω πάντα μεγάλη χαρά όταν τραγουδάω εδώ. Είναι μια πόλη που αγαπάει το τραγούδι. Και το δείχνει.
Τι θα ακούσουμε στη σκηνή του Radio City; Πώς επιλέγετε τα τραγούδια;
Θα ακούσουμε τραγούδια που αγαπήσαμε και αγαπάμε. Τραγούδια δικά μου, αλλά και τραγούδια σπουδαίων δημιουργών. Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις μέσα από τόσα χρόνια. Κάθε τραγούδι έχει τη δική του ιστορία. Θέλω όμως να υπάρχει μια διαδρομή. Να ταξιδέψουμε μαζί. Και να τραγουδήσουμε παρέα.
Τι σας κρατάει ακόμα ερωτευμένη με τη σκηνή και το τραγούδι;
Η ανάγκη μου να επικοινωνώ. Το συναίσθημα της στιγμής. Αυτή η σιωπή πριν αρχίσει ένα τραγούδι. Και μετά, η ανάσα του κόσμου. Δεν συνηθίζεται αυτό. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε φορά είναι σαν να ξεκινάω από την αρχή.
Πώς έχει αλλάξει η επικοινωνία σας με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια;
Έχω αλλάξει εγώ. Έχει αλλάξει και ο κόσμος. Όμως η ανάγκη μας να επικοινωνούμε παραμένει ίδια. Ίσως σήμερα να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ζούμε γρήγορα. Μιλάμε πολύ, αλλά δεν ακούμε πάντα. Το τραγούδι μάς δίνει την ευκαιρία να σταματήσουμε λίγο. Να κοιταχτούμε. Να νιώσουμε.
Πόσο σημαντική είναι η χημεία με τους μουσικούς και τους συνεργάτες σας;
Είναι τα πάντα. Δεν αρκεί να είσαι καλός μουσικός. Πρέπει να ακούς τον άλλον. Να τον νιώθεις. Με τον Γιώργο Παγιάτη και τον Ισίδωρο Πατέρο υπάρχει επικοινωνία και αγάπη για αυτό που κάνουμε. Όταν υπάρχει χημεία, η μουσική αναπνέει. Και τότε συμβαίνουν όμορφα πράγματα.
Υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό και απρόβλεπτες στιγμές στη σκηνή;
Φυσικά! Το ζωντανό τραγούδι δεν είναι ποτέ ίδιο. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια αντίδραση από την πλατεία μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Μου αρέσει να αφήνομαι στη στιγμή. Δεν θέλω να είναι όλα προκαθορισμένα. Οι πιο όμορφες στιγμές είναι συχνά αυτές που δεν περιμένεις.
Αν η ζωή και η καριέρα σας ήταν ένας τίτλος τραγουδιού, ποιον θα διαλέγατε;
Το «Προσωπικά». Γιατί έτσι έζησα και έτσι τραγούδησα. Προσωπικά. Με τις επιλογές μου, τα λάθη μου, τις αγάπες μου. Δεν ξέρω να κάνω κάτι διαφορετικά. Όταν τραγουδάω, εκτίθεμαι. Και αυτό είναι μέρος της αλήθειας μου.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Radio City;
Ένα συναίσθημα. Ένα χαμόγελο. Ίσως και μια μικρή συγκίνηση. Να φύγει και να έχει μέσα του ένα τραγούδι που θα τον συντροφεύει στον δρόμο της επιστροφής. Αν συμβεί αυτό, θα είμαι ευτυχισμένη. Γιατί τελικά, αυτό μένει. Όσα μοιραστήκαμε.
