HIV – Bloody End

In Situ Stage
20-30 Οκτωβρίου 2026

Πρόγραμμα παραστάσεων

• Τρίτη: 21:30
• Παρασκευή: 21:30

Διάρκεια: 80 λεπτά

Λίγα λόγια για το έργο

Ένας θεατρικός μονόλογος της Επίφανι Γκούντμαν, ενός μικρού κοριτσιού που γεννήθηκε στη Νιγηρία, απήχθη και έγινε θύμα trafficking, βρέθηκε σεξουαλική σκλάβα στις πιάτσες της Ευρώπης και αυτοκτόνησε στην Αθήνα το 2013, δέκα μέρες μετά την προώθηση των προσωπικών της στοιχείων, καθώς και της φωτογραφίας της, στον τύπο για «να ενημερωθούν οι πελάτες της πως έχει AIDS…»

Η Επίφανι Γκούντμαν είναι φανταστικό πρόσωπο. Η ιστορία της είναι αληθινή.

Σημείωμα του συγγραφέα

Έγραψα το HIV στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας στις αρχές του 2017, υπό συνθήκες ιδιαίτερης συναισθηματικής φόρτισης, και θέλοντας να μιλήσω για τα ανυπολόγιστα (σήμερα περισσότερα από 40) εκατομμύρια των γυναικών του καιρού μας που απάγονται για να καταλήξουν μέσω του trafficking σεξουαλικές σκλάβες.

Για τη δική μου οπτική όλα αυτά δεν είναι τα εγκλήματα ενός ή εκατό αρχιδολοφόνων και των εφιαλτικών υπαλλήλων τους (εν προκειμένω: των διαφόρων μεγαλοσυμμοριών του trafficking)· είναι το έγκλημα όλων των κοινωνιών της Δύσης που αναδιέταξαν την καθημερινότητα των πολιτών τους, το παρόν και το μέλλον τους πάνω στη ρημαγμένη σάρκα των σκλαβωμένων γυναικών.

Είναι το έγκλημα των προπατόρων μας και των συμπολιτών μας· και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, το αίμα των δολοφονημένων, ακρωτηριασμένων, βασανισμένων, κομματιασμένων, σκλαβωμένων γυναικών του trafficking, πέφτει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας.

Με άλλα λόγια, πιστεύω πως είμαστε ένοχοι – εγγόνια ενόχων και γεννήτορες ενόχων. Και πως δεν υπάρχει κανένας «Θεός» για να διαχειριστούμε μαζί του, με συμφωνίες και διαθήκες, ετούτη την ενοχή.

Ποιοι είμαστε

Η Θεατρική Ομάδα Νομικής ΑΠΘ ιδρύθηκε το 2022 από φοιτητές με κοινό πάθος για το θέατρο και την έκφραση. Από τότε έχει παρουσιάσει δύο παραγωγές σε ισάριθμες χρονιές, ανεβάζοντας τις παραστάσεις της στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου του ΚΘΒΕ, του Θεάτρου Σοφούλη και του Θεάτρου Ταυ.

Η ομάδα αποτελείται εξ ολοκλήρου από φοιτητές της Νομικής Σχολής, οι οποίοι αναλαμβάνουν κάθε πτυχή της δημιουργίας: από τη σκηνοθεσία, τη δραματουργία και την υποκριτική, έως τη μουσική, την ενδυματολογία και τη σκηνογραφία. Με οδηγό το συλλογικό πνεύμα και τη βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση, η ομάδα επιδιώκει να συνδυάσει τη νομική σκέψη με τη θεατρική πράξη, φωτίζοντας κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα μέσα από τη σκηνή.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Διάβασα το κείμενο πρώτη φορά μέσα σε ένα λεωφορείο. Δεν είχα διαβάσει την υπόθεση ή το περί τίνος επρόκειτο. Αυτό που ξέρω είναι πως μέρες μετά δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Ατάκες αυθάδεις, ένας ηθοποιός θυμωμένος, που απορρίπτει την ίδια την παράσταση που παίζει, μια γυναίκα που αδικήθηκε μα δεν μπορεί πια να δικαιωθεί παρά μόνο με… αίμα. Όταν πια είχαν περάσει εβδομάδες και το έργο δεν έλεγε να με αφήσει κατάλαβα την ανάγκη μου να το στήσω, να του δώσω πνοή μέσα από άλλα σώματα.

Τους πρώτους μήνες η δουλειά μας στις πρόβες δεν ήθελα να είναι το «στήσιμο» του κειμένου. Αυτό το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη γεννήθηκε για να βιώνεται, να συναισθάνεται. Κι έτσι δούλεψα με τους ηθοποιούς μου· εξεπλάγην ακόμη κι εγώ μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς, τις ασκήσεις σύνδεσης με τον ρόλο, πόσα κοινά βιώματα πέρα από μια χελωνίτσα ή ένα παλιό τραγούδι του Αττίκ μπορούσαμε να έχουμε με μια Νιγηριανή σεξεργάτρια.

Οι πρόβες μετά τρέξανε σαν νερό: ερμηνείες βασισμένες σε συλλογικά βιωμένα συναισθήματα. Δεν χρειάστηκε ως σκηνοθέτης να εξηγήσω ή να αναφερθώ στη λέξη αδικία, έγκλημα, ντροπή. Μπορούσε κανείς να τις συναισθανθεί στις πρόβες μας μέσα σε κάθε δευτερόλεπτο σιωπής ανάμεσα στις σκηνές.

Η ανάγκη μου να παρουσιάσω κάτι δομημένο με οδήγησε ίσως σε ένα «στήσιμο» τελικά του έργου, έναν κατά μια έννοια σκηνοθετικό ευνουχισμό της αρχικής ελευθεριότητας των προβών. Δεν ήθελα τελικά κάθε παράσταση να ’ναι διαφορετική, να βασίζεται αποκλειστικά στην αυτοσχεδιαστική δεινότητα των ηθοποιών μου. Η ανάγκη ελέγχου του καλλιτεχνικού αποτελέσματος αποτυπώνεται σ’ όλο το έργο, μέσα από τον ρόλο που υποδύεται ο Φίλιππος Γκόλιας: την εξουσία, τον σκηνοθέτη, εμένα.

Οι αλληλεπιδράσεις και οι αντιδράσεις των ηθοποιών που προέκυψαν στις πρόβες παρέμειναν και στην τελική παράσταση. Οι τσακωμοί μας, οι παρεξηγήσεις μας, τα όνειρά μας για το μέλλον, οι έρωτές μας, αποτυπώνονται διάχυτα στο κείμενο. Κανείς κριτικός θα το λόγιαζε ως φλύαρο, στερούμενο ουσιαστικού νοήματος, λόγια και ατάκες άνευ εξυπηρετήσεως του δραματικού σκοπού της εξιστόρησης της ζωής της Επίφανι Γκούντμαν. Μα για την ομάδα μας, αυτή ήταν η Επίφανι: ένα άτομο που τσακωνόταν, παρεξηγούνταν, ερωτευόταν, ονειρευόταν όπως εμείς. Και γι’ αυτό πονάει έτη περισσότερο η εγκληματική της αντιμετώπιση από την Ανθρωπότητα: βίωνε τα πάντα όπως εμείς, κι όμως τελικά τα βιώματά της είχαν την αξία ενός γουρουνιού πριν τη σφαγή.

Διασκεύασα το έργο σε πολυπρόσωπο, από τον μονόλογο της Ε που αρχικά ο κύριος Τριαρίδης είχε γράψει το κείμενο. Κάθε ηθοποιός αποτελεί ένα κομμάτι του ψυχισμού, του συνειδησιακού παζλ της Επίφανι, και κάθε γυναίκας: ενός παιδιού που θυμώνει, μιας ενήλικης γυναίκας που πονάει, μιας βιασμένης γυναίκας που ντρέπεται, μια εξουσία ενός άντρα (του σκηνοθέτη) πανταχού παρούσα, μια πατριαρχία τόσο ριζωμένη μέσα μας, που τελικά νομιμοποιεί, κανονικοποιεί το trafficking, την ανθρώπινη σκλαβιά.

Η σκηνή απογυμνωμένη, αρνείται να στολίσει την αιματοχυσία της Δύσης. Η μουσική σύντομη, βίαια εισαγμένη σε σκηνές, αρνούμενη να εξυπηρετήσει τη δραματοποίηση της ζωής της Επίφανι. Οι ηθοποιοί θυμωμένοι με τον ίδιο τους τον εαυτό, που παίζουν στην παράσταση αυτή. Το κοινό εξοργισμένο, επειδή η παράσταση δεν τους σέβεται. Ίσως βαρεθεί ή φοβηθεί στο σκοτάδι. Αρνητικά συναισθήματα γεμίζουν μια αίθουσα με φαινομενικούς τους δέκτες και τους πομπούς τα υπαρκτά πρόσωπα του κοινού-των ηθοποιών. Πραγματικοί πομποί/δέκτες εμείς οι ίδιοι, η ενοχή μας, η αδιαφορία μας στην γενοκτονική πολιτισμική κληρονομιά της Δύσης. Πόσο εύκολο είναι να μεταθέτουμε τον θυμό μας σε όποιον άλλον εκτός του ίδιου μας του ΕΝΟΧΟΥ εαυτού;

Το τέλος της παράστασης, που θέλησε ο κύριος Τριαρίδης στην παράσταση αυτή αλλάζει, αποκλιμακώνεται. Όχι γιατί φοβηθήκαμε να μεταδώσουμε έναν HIV-δισκοπάθεια, μα γιατί φάνταζε ένα σχεδόν προβλέψιμο τέλος. Θέατρο-αντίδραση, θέατρο – ντοκουμέντο· το κοινό πρέπει να φοβηθεί, να γίνει ένα με το υποκείμενο που νοσεί. Αντ’ αυτού, επέλεξα να αποστερήσω από το κοινό τη λύτρωση οποιουδήποτε τέλους, δραματικής κορύφωσης. Λύτρωση θα ήταν και η τιμωρία, η ηθοποιός να μπήξει την ένεση σε έναν θεατή (όπως το πρωτότυπο κείμενο όρισε), λύτρωση γιατί κάποιος τρίτος μας τιμωρεί, μας βγάζει από τη δύσκολη θέση της αυτοτιμωρίας.

Συντελεστές

• Συγγραφή θεατρικού κειμένου: Θανάσης Τριαρίδης
• Σκηνοθεσία / Διασκευή: Άκις Παπάς
• Βοηθός Σκηνοθέτη: Σύλια Κοντογιάννη
• Φωτισμοί: Βελλίκης Βασίλης
• Μουσική: Σαπουνόφουσκες
• Ηθοποιοί: Βασιλική Ακριτίδου, Φίλιππος Γκόλιας, Μαριφύλλη Δόση, Χαρά Ζένιου, Μαριαλένα Λιμενοπούλου, Στέφανος Μάνου, Ευαγγελία Πράπα
• Art Direction Οπτικού Υλικού: Λαμπρινή Σύψα

Χώρος

• In Situ Stage
• Διεύθυνση: Κασσάνδρου 42, Θεσσαλονίκη

Τιμές εισιτηρίων

• Γενική είσοδος: 12 €

Προπώληση

• more.com
• Κρατήσεις: 6970473550