Στην αποκλειστική εκ βαθέων συνέντευξη μας με τον Ανδρέα Κωνσταντινίδη, ανοίγουμε μια αυλαία, όχι για να δούμε έναν ρόλο, αλλά για να ακούσουμε τη φωνή πίσω από τη φωνή, το βλέμμα πίσω από το βλέμμα και την ιστορία ενός ανθρώπου που συνεχίζει να ενστερνίζεται με πίστη, ότι η σκηνή είναι πάντα το μέρος που η ζωή γίνεται λίγο πιο φωτεινή, λίγο πιο παραμυθένια, λιγκ πιο ζωντανή…
read more
Της δημοσιογράφου Εύας Μαρά
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πατούν απλά στο σανίδι, αλλά του δίνουν ζωή
Άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους το νήμα ανάμεσα στο φως της σκηνής και το σκοτάδι της πλατείας, που μετατρέπουν τη σιωπή σε αφήγηση, τις λέξεις σε ρυθμό.... και μαγεία!
Μεταφέρει επιτυχώς τη βαριά κληρονομιά του θεάτρου με την ελαφρότητα της στιγμής χτίζοντας έναν κόσμο ,όπου η τέχνη δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
Στην αποκλειστική εκ βαθέων συνέντευξη μας ανοίγουμε μια αυλαία, όχι για να δούμε έναν ρόλο, αλλά για να ακούσουμε τη φωνή πίσω από τη φωνή, το βλέμμα πίσω από το βλέμμα και την ιστορία ενός ανθρώπου που συνεχίζει να ενστερνίζεται με πίστη, ότι η σκηνή είναι πάντα το μέρος που η ζωή γίνεται λίγο πιο φωτεινή, λίγο πιο παραμυθένια, λιγκ πιο ζωντανή...
Ποια φωνή σε πρωτοκάλεσε στο προσκήνιο της θεατρικής τέχνης; Πότε άνοιξε για πρώτη φορά η αυλαία μέσα σου;Νομίζω πως ήταν μια εσωτερική φωνή που άρχισα να ακούω, τελειώνοντας το σχολείο. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα ενός τέτοιου επαγγέλματος ,με αποθάρρυναν τότε από το να την ακολουθήσω. Μέχρι τη στιγμή που κατάλαβα ότι το θέατρο δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά ένας τρόπος να επικοινωνείς στους ανθρώπους συναισθήματα. Όταν κατάλαβα πως αν δεν το ακολουθούσα θα κουβαλούσα ένα απωθημένο μέσα μου για πάντα. Είπα λοιπόν θα χαρίσω τρία χρόνια από την ζωή μου στον εαυτό μου και σερά σερά!
Η αυλαία άνοιξε μέσα μου πολύ πριν ανέβω σε κανονική σκηνή. Από το σχολείο ακόμη, όταν οι συμμαθητές μου μαζεύονταν γύρω μου για να μιμηθώ κάποιον ή να πω ένα αστείο. Το γέλιο τους μού έδινε δύναμη, ενέργεια και την ανάγκη να το ξανακάνω.
Στην τρίτη Γυμνασίου μού δόθηκε η ευκαιρία να έρθω για πρώτη φορά σε επαφή με το θέατρο, παίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Φον Δημητράκης» της σχολικής παράστασης. Η διαδικασία της πρόβας, η μαγεία της παράστασης, το να υποδύομαι τη ζωή κάποιου άλλου, τα γέλια και, στο τέλος, το χειροκρότημα του κόσμου ήταν αρκετά για να κολλήσω το μικρόβιο, που μεγαλώνοντας εξαπλώθηκε μέσα μου τόσο πολύ, ώστε αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή.
Είναι μια θέση μεγάλης ευθύνης, αλλά και μεγάλης χαράς. Ως ηθοποιός έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις στον ρόλο του κομπέρ. Ο κομπέρ σπάει τη σύμβαση του αποστασιοποιημένου ηθοποιού, που κατά κάποιον τρόπο τον ‘προστατεύει’.
Καλείται να απευθυνθεί στο κοινό, να αισθανθεί τον παλμό του, να το καλωσορίσει και, ταυτόχρονα, να το κερδίσει, προκειμένου να υπηρετήσει τη ροή μιας παράστασης. Είναι εκείνος που συνδέει όλα τα μέρη της και μπαίνει και βγαίνει διαρκώς μέσα στην αφήγησή της.
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να είσαι αληθινός κάθε στιγμή. Το κοινό καταλαβαίνει αμέσως αν προσπαθείς απλώς ή αν πραγματικά επικοινωνείς μαζί του.
Η σιωπή πριν την είσοδο στη σκηνή, τι σου ψιθυρίζει εκείνη τη στιγμή που η καρδιά χτυπά πιο δυνατά;Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα έχουν πάντα αγωνία, αλλά και μια τεράστια προσμονή. Ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι.
Αυτή η σιωπή είναι σαν να μου λέει: «Τώρα ξεκινά ένα καινούργιο ταξίδι. Χαλάρωσε και απόλαυσέ το. Όλα θα πάνε καλά.»
Ήταν η στιγμή της πρώτης μου παράστασης στο μιούζικαλ Greece, το 1999, ενώ ακόμη βρισκόμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών.
Η στιγμή που σηκώθηκε η αυλαία, που τα φώτα της σκηνής μάς έλουσαν, που η ζωντανή μουσική πλημμύρισε το είναι μου. Κοίταξα γύρω μου τους συναδέλφους μου, ντυμένους με τα κοστούμια της παράστασης, άκουγα τον κόσμο να χειροκροτεί καλωσορίζοντάς μας καθώς τραγουδούσαμε, κι εκεί ένιωσα ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο. Έβλεπα το όνειρό μου να πραγματοποιείται. Νομίζω πως είχα αγγίξει την ευτυχία.
Μπορεί εκείνη η παράσταση να τελείωσε, όμως εκείνη η στιγμή έχει μείνει μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια, γιατί το συναίσθημα συνεχίζει να ζει και θα ζει για πάντα.
Ο κομπέρ συχνά αυτοσχεδιάζει. Πόσο χώρο αφήνει στο «απρόβλεπτο»;Ο αυτοσχεδιασμός είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, καθώς βοηθά στις απρόβλεπτες στιγμές. Πολλές φορές οι πιο όμορφες στιγμές γεννιούνται από κάτι που δεν ήταν προγραμματισμένο.
Αυτό μου έχει συμβεί και σε ρόλους επιθεώρησης, αλλά και κάνοντας stand-up comedy, κυρίως στα πρώτα χρόνια της πορείας μου.
Κάθε ρόλος αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα. Υπάρχουν όμως χαρακτήρες που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις πιο βαθιά και να ανακαλύψεις κοινά στοιχεία με τον εαυτό σου.
Από αυτούς κρατάς λίγη από την ευαισθησία, το χιούμορ ή τις πληγές τους, ακόμη κι όταν πέσει η αυλαία.
Ένας τέτοιος ρόλος ήταν εκείνος του Καρλ βαν Μπετόβεν, ανιψιού του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ενός υπαρκτού προσώπου, που η κακοποιητική συμπεριφορά του θείου του τον οδήγησε σε απόπειρα αυτοκτονίας.
Ποιο τραγούδι ή μελωδία από τη σκηνή έχει μείνει ακόμη ζωντανή μέσα σου και για ποιον ιδιαίτερο λόγο;Είναι πάντα εκείνες οι μελωδίες που συνδέθηκαν με έντονες στιγμές της σκηνής. Δεν μένουν μέσα σου μόνο για τη μουσική τους, αλλά γιατί κουβαλούν πρόσωπα, παραστάσεις, συναισθήματα ,συνεργασίες και το χειροκρότημα του κόσμου.
Μια τέτοια μελωδία ήταν το τραγούδι «Να χαμογελάς», η ελληνική απόδοση του γνωστού «Never Fully Dressed Without a Smile» από το μιούζικαλ Annie, σε σκηνοθεσία της Θέμιδος Μαρσέλου, όπου υποδυόμουν τον Bert Healy.
Το τραγούδησα μέσα στην παράσταση στον Ελληνικό Κόσμο, στο Θέατρο Ακροπόλ, στο Tae Kwon Do, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και στην Κύπρο. Είναι μια γλυκιά μελωδία που κουβαλάω μέσα μου, με στίχους που με εξέφραζαν απόλυτα ως άνθρωπο.
Θα έλεγα πως βρίσκομαι σε μια δημιουργική πράξη, κάπου στη μέση, όπου η εμπειρία συναντά τη διάθεση για νέες προκλήσεις.
Δεν σκέφτομαι τόσο το φινάλε όσο το ταξίδι που συνεχίζεται. Αν όμως έκανα μια ευχή, θα ήταν να μπορώ να συνεχίζω να δημιουργώ με την ίδια αγάπη, να βρίσκομαι σε συνεργασίες που με εκφράζουν και να φεύγω από κάθε παράσταση γνωρίζοντας ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό.
Κρατώ τη συγκίνηση, την πληρότητα μια ερμηνείας ,τις συναντήσεις και την ενέργεια που ανταλλάσσεται με το κοινό.
Πίσω μου αφήνω την κούραση, το άγχος και ό,τι δεν χρειάζεται να με ακολουθήσει στην επόμενη παράσταση.
Όπως λέει και ο τίτλος, ήταν πραγματικά μια απρόσμενη πρόταση, που με πλημμύρισε ανάμεικτα συναισθήματα.
Δεν είναι ευχάριστο να αντικαθιστάς έναν συνάδελφο εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας που προέκυψε. Από την άλλη, όμως, είναι πολύ τιμητικό να σου εμπιστεύονται έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, τον οποίο θα μοιραστείς με αγαπημένους συναδέλφους. Μαζί με τη χαρά, βέβαια, έρχεται και το αίσθημα της ευθύνης.
Υπάρχει επίσης η αγωνία της εκμάθησης και της ερμηνείας ενός τόσο απαιτητικού ρόλου μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Κάποιες από τις πιο όμορφες επαγγελματικές στιγμές έρχονται χωρίς προειδοποίηση. Αυτός ο υπέροχος ρόλος ήταν μια ευκαιρία να αναμετρηθώ με κάτι καινούργιο και να ανακαλύψω πτυχές του εαυτού μου μέσα από έναν διαφορετικό χαρακτήρα, με απίστευτο ενδιαφέρον και έντονες συναισθηματικές εναλλαγές.
Ότι όλοι οι άνθρωποι, πίσω από τις άμυνες και τις μάσκες τους, αναζητούν την αποδοχή, την αγάπη και μια δεύτερη ευκαιρία.
Η κωμωδία μάς κάνει να γελάμε, αλλά την ίδια στιγμή μάς φέρνει αντιμέτωπους με αλήθειες που ίσως δύσκολα θα παραδεχόμασταν αλλιώς. Όπως και η σάτιρα, που από την εποχή του Αριστοφάνη μέχρι σήμερα καυτηριάζει, μέσα από το χιούμορ, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα με τρόπο διαχρονικό.
Ο ρόλος που υποδύομαι είναι πολυδιάστατος. Αφορά έναν άνθρωπο που κουβαλά μια γυναικεία ζωή και μια μητρική ταυτότητα πίσω από μια ανδρική εμφάνιση.
Η πιο δύσκολη μάσκα που έπρεπε να βγάλω ήταν εκείνη της εξωτερικής εικόνας. Δεν με ενδιέφερε να παίξω έναν άντρα ή μια γυναίκα. Με ενδιέφερε να βρω τον άνθρωπο που αναγκάστηκε να αλλάξει τα πάντα για να επιβιώσει.
Αυτό που με συγκίνησε είναι ότι, όσο κι αν άλλαξε την εμφάνιση ή την ταυτότητά του, δεν έπαψε ποτέ να είναι και να νιώθει μητέρα. Η αγάπη ενός ανθρώπου για το παιδί του και η ανάγκη να ξαναβρεί τα αγαπημένα του πρόσωπα είναι αυτά που τον ορίζουν.
Αυτή την αλήθεια προσπάθησα να ανακαλύψω και να αποδώσω μέσα από την ερμηνεία μου.
