Μια νέα ποιητική φωνή που ψιθυρίζει, φωνάζει και τραγουδά τις πιο βαθιές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Μια ποιήτρια που κατορθώνει να μετατρέπει τις προσωπικές εμπειρίες, τα συναισθήματα και τους στοχασμούς της σε στίχους που αγγίζουν, ταράζουν και ταυτόχρονα ηρεμούν…
read more
Της δημοσιογράφου Εύας Μαρά
"Και Εγένετο φως". Της Ψυχής μου Τέσσερις Εποχές".
Μια νέα ποιητική φωνή που ψιθυρίζει, φωνάζει και τραγουδά τις πιο βαθιές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Μια ποιήτρια που κατορθώνει να μετατρέπει τις προσωπικές εμπειρίες, τα συναισθήματα και τους στοχασμούς της σε στίχους που αγγίζουν, ταράζουν και ταυτόχρονα ηρεμούν... Μέσα από τις λέξεις της αναδύεται μια ποιήτρια που δεν φοβάται να εκτεθεί, να αμφισβητήσει, να στοχαστεί, να ονειρευτεί. Μια ποιήτρια που τολμά να βγάλει την αλήθεια της, τις σιωπές της, τις φωτιές της, τις ευαισθησίες της, τη ψυχή της. Η Ποίησή της γεμάτη μουσικότητα, εικόνες και ειλικρίνεια μας προσκαλεί σ' ένα αέναο ταξίδι εσωτερικής ενδοσκόπησης, αναμέτρησης με τα συναισθήματα και τις ευαισθησίες μας αποκαλύπτοντας την ομορφιά της ευαλωττότητας της ύπαρξής μας. Ένα ποιητικό ταξίδι βαθιάς εξερεύνησης του εσωτερικού μας κόσμου, όπου το προσωπικό συναντά το οικουμενικό.
Ο Άγιος Μάμας είναι ο τόπος οπού γεννήθηκα και μεγάλωσα, και η ποίηση ήταν σαν να γεννήθηκε μαζί μου σαν ένα δώρο, του Θεού, ένα πολύτιμο χάρισμα ζωής.
Καθώς από πολύ νωρίς η ζωή μου έδειξε ότι για να αναδυθείς και να λουστείς στο φως πρέπει να πορευτείς μέσα στο σκοτάδι πρώτα, κυρίως μέσα στα σκοτάδια των άλλων.
Από παιδί ένιωθα την ανάγκη να δώσω φωνή σε όσα δεν μπορούσα να εκφράσω με λόγια.
Έτσι η γραφή και η ποίηση έγιναν ο τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο και να αντέξω.
Να μετατρέψω το συναίσθημα σε δημιουργία κι όχι σε απόγνωση και αφανισμό.
Έτσι, η πρώτη ανάσα του τόπου μου ενώθηκε με την ανάγκη μου για έκφραση και έγινε η πρώτη λέξη στην ποίησή μου.
Από μικρή πίστευα ότι ήμουν αόρατη, ότι δεν με έβλεπε κανείς και έτσι δημιούργησα έναν φανταστικό αόρατο μανδύα για να νιώθω ότι εξαφανίζομαι από μόνη μου κι όχι γιατί περνάω απαρατήρητη, κι αυτό μαζί με την γραφή με έσωσε.
Η ανάσα του θάρρους που για πολλά χρόνια ήταν κρυμμένη μέσα μου και που έπρεπε να βγει στην επιφάνεια και να εκμηδενίσει τον φόβο και την ανασφάλεια που μου δημιούργησαν από παιδί. Το θάρρος που πίστευα ότι ποτέ δεν είχα όμως αυτό έβγαινε από μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω και να γίνεται μια ατρόμητη δύναμη
από λέξεις, πάνω στο λευκό χαρτί.
Το μεσοδιάστημα ανάμεσα στην αποδοχή και τον δύσκολο δρόμο προς την συγχώρεση και τελικά λύτρωση του εαυτού μου, μέσα από την συγχώρεση προς τους άλλους, αυτή ήταν η πιο σκοτεινή και ευάλωτη πλευρά μου που όμως με οδήγησε στο εσωτερικό μου φως και την αυτογνωσία.
Τις ποιο βαθιές ρωγμές τις δημιούργησε η συνεχής ανάγκη για αγάπη, αποδοχή και προστασία, ήδη από τα παιδικά μου χρόνια. Από μικρό παιδί ήμουν πάντα ένας απροστάτευτος προστάτης της οικογένειάς μου. Κάθε αποτυχία μου να τα καταφέρω, δημιουργούσε και μια ρωγμή που μεγάλωνε μαζί μου.
Η ποίηση με βοήθησε να κρατήσω ζωντανό το αθώο παιδάκι μέσα μου, κι όπως κάθε παιδάκι, δεν γνωρίζει τι θα πει μίσος και κακία παρά μόνο η αγάπη το παρακινεί, έτσι με μεταμόρφωσε και εμένα κρατώντας την αθωότητα ζωντανή στον πυρήνα της ψυχής μου.
Αόρατα δίχτυα μιας νοσταλγίας ρομαντικής, σχεδόν παιδικής που ζεσταίνουν την ψυχή, να έχει από κάπου να πιαστεί πριν ξανά χτυπήσουν άγριοι χειμώνες.
Πλέον ταξιδεύω σε χώρες όπου η αγάπη έχει φωνή και δεν πληγώνει παρά μόνο γιατρεύει, σε χώρες οπού η αλήθεια της αυτογνωσίας πορεύετε μέσα στις σκιές, αγκαλιάζοντας όλες τις εκδοχές μου, τις φωτεινές αλλά και τις σκοτεινές πλευρές μου.
Εύχομαι οι άνθρωποι που θα αγκαλιάσουν τα ποιήματά μου να αισθανθούν, να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι, ότι όπως τα κατάφερα εγώ μπορούν κι αυτοί.
Ποτέ να μην τα παρατούν, όσο δυστοπικός κι αν φαίνεται ο δρόμος της ζωής τους.
Τα ποιητικά μου τοπία δημιουργούνται και περπατούν μέσα από δρόμους μνήμης, νοσταλγίας, απώλειας και θλίψης.
Μέσα στην ποιητική μου συλλογή «Και εγένετο φως» υπάρχει ένα ποίημά μου που απαντάει ευθύς αμέσως στο παραπάνω ερώτημα.
"Μόνο η θλίψη που κρύβεται στην καρδιά μου
μπορεί να με κάνει να γράψω στα χαρτιά μου.
Χλωμή σκιά που στα σπλάχνα της με βάζει.
Χαράζει μια πορεία που μόνο εγώ βαστώ.
Αβάσταχτη η μοναξιά που πάει στην ευτυχία.
Ευτυχισμένη η θλίψη μου με κάνει."
Όταν γράφετε νιώθετε ότι εσείς είστε που οδηγείτε τα λόγια σας η αυτά σας οδηγούν τελικά σε ανεξερεύνητα μονοπάτια της ψυχής;Αυτά με οδηγούν έρχονται ξαφνικά, πολλές φορές χωρίς να τα περιμένω. Συνομιλούν με την καρδιά μου, χωρίς μεσάζοντες, όπως ο αέρινος λυρισμός μιας μουσικής απόκοσμης που σε ταξιδεύει σε μέρη ανεξερεύνητα και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, πρέπει να τα εξερευνήσεις.
Πάντα θα είναι καταφύγιο η ποίηση για τους ανθρώπους που την επιλέγουν.
Είναι μια επανάσταση που υψώνετε με το λάβαρο της σιωπής.
Η ποίηση είναι δρόμος γνώσης και σοφίας που γλιστρούν σιωπηλά πάνω στο λευκό χαρτί, δεν χρειάζονται θόρυβο, μέσα από τις λέξεις ήσυχα μπορούν τον μεγαλύτερο εχθρό να κατατροπώσουν.
Όπως γράφω και στο εξώφυλλο των βιβλίων μου, όνειρο και επιθυμία μου είναι όλοι οι άνθρωποι και κυρίως τα παιδιά να εντρυφήσουν στην αγάπη και να κατανοήσουν τι καταφύγιο εστί η ποίηση για την ψυχή και τη ζωή την ίδια.
Επίσης ένα μεγάλο μου όνειρο, οι στίχοι κάποιων ποιημάτων μου να ταξιδέψουν μέσα από την απερίγραπτα αισθαντική φωνή του μέγιστου κ. Μάριου Φραγκούλη.
Τον λάτρεψα όταν τον άκουσα να τραγουδάει το "Τον εαυτό του παιδί" σε μια συναυλία του, το Αμφιθέατρο κατάμεστο κι όμως εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε κανείς, ήμουν μόνο εγώ και αυτός, και ότι το τραγούδι αυτό γράφτηκε μόνο για μένα.
Οι στίχοι του, η ζωή μου όλοι…
"Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω
Όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει ένα ήλιο
να χει ο δρόμος μου φώς κι η σιωπή μου
έναν φίλο."
Ο δικός μου κήπος, ο δικός μου ήλιος ήταν, είναι και θα είναι η ποίηση, οι λέξεις που ταξιδεύουν από την καρδιά στον νου, με προορισμό το λευκό πανί του τετραδίου – καραβιού μου, με φίλους για παρέα το φως, τη σιωπή κι έναν κήπο.
Αυτό που γνωρίζω καλά πια είναι ότι όταν ποιώ ποίηση κάθε φορά μια ρωγμή επουλώνεται, μένει μόνο ένα μικρό σημάδι, για να μου θυμίζει, ότι δεν πρέπει να ξεχνώ. Το επόμενο μου βήμα θα είναι κάτι διαφορετικό που θα παραπέμπει σε μικρές ιστορίες δύναμης και ελπίδας, η αλήθεια παίρνει αγκαλιά τον θάνατο και τη ζωή και ταξιδεύουν μέσα σε θάλασσες λυρικού φωτός, γεμάτο ήρωες.
Αληθινά γεγονότα που πολλές φορές σε κάνουν ήρωα χωρίς να το επιδιώκεις.
Η Μπιτσίνη Μαρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Άγιο Μάμα Χαλκιδικής. Για πολλά χρόνια διατηρούσε οικογενειακή επιχείρηση με τον σύζυγό της, Δημήτρη, στην Άθυτο Χαλκιδικής.
Απέκτησαν μία κόρη, την Κατερίνα.
Έχει σπουδάσει Τεχνικός Εφαρμογών Πληροφορικής στο ΕΠΑΛ Νέων Μουδανιών του Δήμου Νέας Προποντίδας.
Γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό της.
