Λέανδρος Αραβιάδης

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 28/09/2026

Του Αθανάσιου Ιορδανίδη

Πόσο απέχει η ανθρώπινη ζεστασιά από την ψυχρή τελειότητα μιας μηχανής; Στο Artbox Fargani Theater, η κλασική ιστορία “Το Αηδόνι και ο Αυτοκράτορας” ζωντανεύει σε μια σύγχρονη, δυναμική διασκευή, όπου τρεις ηθοποιοί εναλλάσσουν συνεχώς ρόλους επί σκηνής. Ανάμεσά τους, ο ηθοποιός και θεατροπαιδαγωγός Λέανδρος Αραβιάδης, απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ, αναλαμβάνει έναν κομβικό ρόλο: υποδύεται το τεχνητό αηδόνι, το “Άι Έι” — μια έξυπνη αλληγορία για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) ντυμένη με την ανατολίτικη αισθητική του παραμυθιού.

Έχοντας στο ενεργητικό του σημαντική πορεία στο σωματικό θέατρο, τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία εφήβων — αλλά και τη συμμετοχή του στην παράσταση “Ιστορίες Ισότητας”— ο Λέανδρος Αραβιάδης μιλάει για τη σωματικότητα της υποκριτικής, τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, καθώς και για τη δύναμη του παιδικού και εφηβικού θεάτρου σήμερα.

Στο “Αηδόνι και ο Αυτοκράτορας” υποδύεσαι το τεχνητό αηδόνι, το “Άι Έι” — ένα όνομα που παραπέμπει ευθέως στο Artificial Intelligence. Πώς προσεγγίζεις υποκριτικά έναν χαρακτήρα που εκπροσωπεί την τεχνητή νοημοσύνη μέσα σε ένα ανατολίτικο παραμύθι;

Από την πρώτη φορά που διάβασα το παραμύθι Το Αηδόνι και ο Αυτοκράτορας του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι σχεδόν 200 χρόνια πριν, ο μεγάλος παραμυθάς ασχολήθηκε με το ζήτημα της τεχνολογίας. Το παραμύθι θέτει ερωτήματα σχετικά με το τι είναι αυθεντικό και το πώς ερχόμαστε σε επαφή με την τεχνολογία. Έτσι, ο ρόλος του Άι-Έι φέρει αυτά τα ερωτήματα στη σημερινή εποχή. Υποκριτικά, προσπάθησα να διαμορφώσω έναν χαρακτήρα, ο οποίος θέλει να προσφέρει και να βοηθά, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να δείξει ενσυναίσθηση και να συνδεθεί πραγματικά.

Η παράσταση στηρίζεται στη συνεχή εναλλαγή ρόλων μεταξύ τριών ηθοποιών. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις αυτού του ρυθμού επί σκηνής και πώς διατηρείται η ενέργεια της ομάδας;

Ήταν όντως μεγάλη πρόσκληση να είμαστε τρεις ηθοποιοί, που να αλλάζουμε πολλούς ρόλους. Αυτό μας ενέπνευσε, παράλληλα, να δουλέψουμε με γρήγορους ρυθμούς, πολλή συγκέντρωση. Πάνω απ’ όλα, η παράσταση αυτή χρειάστηκε πολλή ομαδικότητα, το οποίο είναι το σημαντικότερο στη δουλειά ενός ηθοποιού.

Έχεις πολυετή εκπαίδευση στο σωματικό θέατρο, το Performance και το Ensemble Theater. Πώς αξιοποιείς τη σωματικότητα για να δώσεις μορφή σε ένα μηχανικό πλάσμα όπως το τεχνητό αηδόνι;

Τόσο ο ρόλος του Τεχνητού Αηδονιού, όσο και οι υπόλοιποι ρόλοι βασίζονται πολύ στη σωματικότητα. Ξέρετε, κατά τη γνώμη μου, το σώμα του ηθοποιού είναι η αρχή των πάντων στο θέατρο. Η κίνηση, ο ρυθμός, η φωνή επηρεάζονται και προκύπτουν από τη σωματικότητα. Ειδικά στην παράσταση μας που προορίζεται και για κοινό μικρών ηλικιών, το σώμα μας θέλουμε να συμμετέχει στην ιστορία και μπορεί να μεταφέρει την ιστορία μερικές φορές πιο γλαφυρά από ότι ο λόγος από μόνος του.

Οι σπουδές σου στο Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ και η τριβή σου με τη μουσική (κιθάρα, φωνητική) πώς διαμορφώνουν τον τρόπο που δουλεύεις τη φωνή και την κίνηση στους ρόλους σου;

Μερικές φορές δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Πιστεύω ότι κάθε βήμα που κάνουμε στην εκπαίδευση του σώματος και της φωνής αποδίδουν κάπως ασυναίσθητα. Είτε πρόκειται για χορό και μουσική που έκανα ως μαθητής, είτε για την εκπαίδευση που πήρα από το Εργαστήριο Σωματικού Θεάτρου στο Θέατρο εΦ, ακόμα και μετά από χρόνια παρατηρώ μικρές κινήσεις και την αίσθηση του ρυθμού και μικροπράγματα που ίσως να οφείλονται σε αυτά. Το Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ ήρθε να προσθέσει περισσότερες εμπειρίες και πολλές νέες προσλαμβάνουσες.

Παράλληλα, συμμετέχεις για δεύτερη χρονιά στις “Ιστορίες Ισότητας”, μια εφηβική παράσταση για την έμφυλη καταπίεση. Ποια είναι η ανταπόκριση του εφηβικού κοινού σε τόσο ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα;

Η αλήθεια είναι ότι το κοινό έχει δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία στο ζήτημα της έμφυλης βίας. Δεν είναι πια ο ελέφαντας στο δωμάτιο, ο κόσμος έχει ανάγκη να το συζητάει, να κάνει αυτοκριτική και κριτική και ενδιαφέρεται να μάθει τι φταίει. Αυτό ασφαλώς μπορεί βέβαια να γίνει και μια επίπονη διαδικασία γιατί όσο περισσότερο το ψάχνεις, τόσο περισσότερο καλείσαι να αντιμετωπίσεις και δικούς σου εσωτερικούς δαίμονες. Πάντως όπως και να έχει, στη συζήτηση την οποία κάνουμε στο τέλος κάθε παράστασης είναι τρομερά ενδιαφέρον να βλέπουμε τις διαφορετικές απόψεις και οπτικές πάνω στο ζήτημα, τις πιο παθιασμένες φωνές τις λίγο πιο συνεσταλμένες, αλλά κατά βάση την ανάγκη για αλλαγή. Γιατί υπάρχει, το βλέπουμε.

Ως θεατροπαιδαγωγός με εμπειρία στην εμψύχωση εφήβων, τι θεωρείς ότι αναζητούν οι νέοι θεατές σήμερα όταν κάθονται στην πλατεία ενός θεάτρου;

Ο θεατής ζητάει αλήθεια. Πλέον, με την τόσο γρήγορη πρόσβαση στην πληροφορία και το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χάσει την προσοχή και το ενδιαφέρον του, θέλει να μην τον παραμυθιάζεις για να αξίζει να σου αφιερώσει τον πολύτιμο χρόνο του. Καταλαβαίνει ο θεατής αν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, αν εκείνη τη στιγμή του λες ψέματα, αν δεν έχεις διάθεση να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις από πάνω από τη σκηνή μαζί του κι αν έχεις όντως κάτι να πεις. Αν δεν έχεις, ή αν δεν ξέρεις τι θέλεις να πεις, δε θα σου αφιερώσει ούτε δευτερόλεπτο.

Έχεις βρεθεί και στη θέση του βοηθού σκηνοθέτη (στο ΚΘΒΕ και στο Θέατρο Τ) αλλά και του εμψυχωτή ομάδων. Πώς επηρεάζει η σκηνοθετική σου εμπειρία τον τρόπο που προσεγγίζεις τους ρόλους σου ως ηθοποιός;

Θέλω να πιστεύω ότι δεν την επηρεάζει ιδιαίτερα… και εξηγούμαι. Έχω ακούσει από πολλούς δασκάλους μου ότι ένας καλός σκηνοθέτης πρέπει να γίνει και μια φορά ηθοποιός, καθώς και κάθε ηθοποιός πρέπει να δοκιμάσει την σκηνοθεσία, τουλάχιστον μία φορά. Αυτή η εμπειρία φυσικά βοηθάει τρομερά την επικοινωνία ανάμεσα σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Αυτό, όμως, δεν πρέπει να επηρεάζει τη δουλειά μας την ώρα της πρόβας σε ένα συγκεκριμένο πρότζεκτ. Ο ηθοποιός έχει την μεγάλη τύχη να αφήνεται στα χέρια του σκηνοθέτη και να ακολουθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη δημιουργικότητα του. Θέλω να παίζω όταν είμαι ηθοποιός και να σκηνοθετώ, όταν είμαι σκηνοθέτης και μπορεί να αφαιρέσει λίγη από τη χαρά να μπερδεύονται οι δυο ρόλοι.

Τι είναι αυτό που θα ήθελες να κρατήσουν μικροί και μεγάλοι θεατές φεύγοντας από το Artbox Fargani Theater μετά τη θέαση του “Αηδονιού”;

Θα ήθελα να κρατήσουν αυτή την εικόνα που έχω εγώ από τα παιδικά μου χρόνια. Αυτά τα απογεύματα που βγαίναμε με τα ποδήλατα και “οργώναμε” τη Φλώρινα, από όπου κατάγομαι. Ή τις στιγμές που δίπλα στο ποτάμι απλώς χαζεύαμε, τρώγοντας σπόρια. Αυτή την αίσθηση του να έχεις φίλους, που τα παιδιά την ξέρουν καλύτερα από τους μεγάλους . Καλές κι οι οθόνες, όλοι μας το θελήσαμε το playstation, το σύγχρονο κινητό, το γρήγορο laptop, αλλά με τον κίνδυνο να ακουστώ ακραία boomer τίποτα μα τίποτα δε συγκρίνεται με αυτή την αίσθηση του να έχεις απέναντί σου ένα πλάσμα που πραγματικά νοιάζεται για σένα και όλα όσα έχεις να πεις. Έναν φίλο. Και ελπίζω αυτή η παράσταση να είναι μια καλή υπενθύμιση για αυτό.

Βιογραφικό

Εκπαίδευση – Training:

Τελειόφοιτος Σπουδαστής στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ, ολοκληρωμένος κύκλος στην κατεύθυνση Υποκριτικής
Συμμετοχή στο τετραετές εργαστήριο Σωματικού Θεάτρου και Υποκριτκής ενηλίκων, του Θεάτρου εΦ, με υπεύθυνο τον Γιωργή Σφυρή. Μέσα από μεγάλη ποικιλία ασκήσεων, έχει κάνει εξάσκηση πάνω στο σωματικό θέατρο, την προσέγγιση ρόλων και ασκήσεις φωνής.
Εργαστήριο Σωματικού Αυτοσχεδιασμού – Performance και Ensemble Theater, στον χώρο του Θεάτρου εΦ, με δασκάλα – υπεύθυνη την Αλίκη Δουρμάζερ. Σεμινάρια από την ίδια Δασκάλα Θεάτρου.
Παρακολούθηση δύο σεμιναρίων (12 ωρών το καθένα) σχετικά με το Improvisation Comedy Theatre.
Συμμετοχή στη Θ.Ο.Π. (φοιτητική – Θεατρική Ομάδα Πολυτεχνείου). Πρόκειται για μία ομάδα που ασχολείται, επίσης, με τη σωματική προσέγγιση με πολύ συχνές και εντατικές πρόβες. Μέσα από αυτήν την ενασχόληση κέρδισε, εκτός από εξάσκηση στο θέατρο, ομαδικότητα και ικανότητα συμμετοχής σε ομάδα με περισσότερους από 30 ηθοποιούς.
Μαθήματα φωνητικής με τη Μαρία Θωίδου.

Παραστάσεις:

«Ιστορίες Ισότητας» Σε σκηνοθεσία Γ. Μαυρόπουλου (Truestory), εφηβική παράσταση για την ισότητα των φύλων και την έμφυλη καταπίεση
«Παραμύθι χωρίς όνομα»: Σε σκηνοθεσία Αννίτας Γκαιτατζή, παιδική παράσταση
Εργαστήριο Σωματικού θεάτρου, Θέατρο εΦ:
2013-2014: «Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης»
2014-2015: «Χθες βράδυ…στο Μετρό»
2015-2016: «Το Αγόρι με τη βαλίτσα» του Μάικ Κένι
2017-2018: «Ηχώ και Νάρκισσος»
Εργαστήριο Performance – Αλίκη Δουρμάζερ: «Το δέντρο που έδινε»
Θεατρική Ομάδα Πολυτεχνείου: «Περί Τυφλότητας» του Ζοσέ Σαραμάγκου (2015-2016).

Σκηνοθεσία – Εμψύχωση

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος: Στην «Μήδεια» του Μποστ (σκην. Εύη Σαρμή), καλοκαιρινή περιοδεία 2025 ως Βοηθός σκηνοθέτη
Θέατρο Τ: Στα «Λαμπερά Παράσιτα» (σκην. Γλυκερίας Καλαϊτζή), 2025-2026, ως Βοηθός Σκηνοθέτη
Θέατρο εΦ: Διδασκαλία και εμψύχωση στο Εργαστήριο Υποκριτικής των Εφήβων
Θεατρική Ομάδα Πολυτεχνείου: Το έτος 2016-2017 ανέλαβε ρόλο σκηνοθέτη – εμψυχωτή της ομάδας και ανέβασαν την παράσταση ‘’Στην πορεία’’, σε κείμενα της ομάδας.